Baruman ontmoet een paard

Baruman ontmoet geen paard in de gang, wel in de wei.

Mijn dagelijkse wandeling, op deze zeer koude 24 maart, maakte ik in de gemeente Rozendaal. Dat klinkt alsof het ver van mijn huis vandaan is beste bloggers maar dat lijkt maar zo. Ik woon aan de grens van Rozendaal en Velp. Hoe dan ook, ik zag op enig moment in de verte een houten paardenkop (sorry, -hoofd) aan de rand van een landelijk groengebied genaamd De Pinkenberg. Het paardenhoofd stond aan de rand van een weiland.

Dichterbij gekomen zag ik dat het paardenhoofd was uitgehakt uit het onderste gedeelte  van de stam van een omgezaagde boom. Mooi gedaan dacht ik. Rechts naast het kunstwerk stond een hoog geplaatst bord, de entree van de weide aangevend, met de mededeling dat het hier een “paardenspeelwei” betrof.

IMG_3286

De combinatie van het paard met de informatie op het bord bracht mij enigzins in verwarring. Ik dacht, een speelweide voor paarden? Het moet niet gekker worden. Het kleine bordje met de mededeling dat de weide niet bedoeld was voor honden versterkte mijn verwarring.

In de paardenspeelwei lagen de restanten van omgezaagde bomen en wat andere, natuurlijk aandoende attributen. In de greep van mijn verwarring vroeg ik mij af of paarden in de geboden situatie wel van al die speeltjes gebruik zouden willen en kunnen maken. Ik zag ze nog niet in de boomstronken klimmen, wel er over heen springen, spelen en grazen, maar gebruik maken van al dat moois niet.

Tot rust gekomen werd het mij opeens duidelijk wat hier aan de hand was. Het was geen speelwei voor paarden maar voor kinderen. Een speelweide, hier? In mijn kindertijd zou ik in dit riante en gedifferentieerde landschap van Rozendaal totaal geen behoefte hebben gehad aan al die “verplichte” boomstronken en andere gekunsteld aandoende attributen. Net als met veel gecultiveerde speelterreintjes, met vaste speeltoestellen, ben je als kind al snel klaar met al die klim- en buitelherhalingen. Ik zou met deze landschappelijk interessante omgeving-zelf al dik tevreden zijn. Het was immers een gebied met ongelooflijk veel en spannende mogelijkheden voor een (spelend) kind.

Ik zag in deze door volwassenen bedachte weide ook geen spelende kinderen. Oke, dat kan aan het zeer koude ‘maart-weer’ gelegen hebben. Een andere bij mij opkomende gedachte was of de inwoners van deze mooie gemeente wel inspraak zouden hebben gekregen in de komst van deze weide en of het daarbij ook duidelijk was dat het niet om paarden maar om kinderen ging. Maar laat ik ophouden met mijn gezeur, natuurlijk hebben ze inspraak gehad, zeer democratisch toch?

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in kunst. Bookmark de permalink .

2 reacties op Baruman ontmoet een paard

  1. Fenny zegt:

    Het is wel een mooie plek om te spelen.

    • baruman zegt:

      @ Fenny, inderdaad, om jaloers op te worden. Toch zou ik zo’n fraaie speelvoorziening liever in een dichtbevolkte dan in deze dunbevolkte woonwijk willen zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s