Baruman heeft (soms) een slechte dag.

Over de hele linie genomen gaat het goed met Baruman, hij herstelt goed. Maar er zijn van die dagen, momenten, dat zijn lichamelijke (en soms geestelijke) gesteldheid te wensen over laat. Vaak versterkt door zijn nog latent aanwezige vermoeidheid. Die momenten zijn helaas onvoorspelbaar, ze overvallen hem soms.

Zoals vanmorgen tijdens zijn (dagelijkse) conditiewandeling door Arnhem. Daar kon hij nog net bijtijds zijn vertrouwde lunchroom en het daar aanwezige toilet bereiken. De uitbater van de lunchroom, die Baruman goed kent werd zelfs een beetje ongerust. Omdat het bezoek aan zijn toilet nog al veel tijd in beslag nam.

Baruman besloot dus om daarna zo snel mogelijk naar huis te gaan. Natuurlijk met de trolley, het Arnhemse milieu-symbool bij uitstek. Die stond 3 meter van de bushalte te wachten op groen. Baruman klopte beleefd op de deur van de trolley en nam aan dat de buschaufeur alsnog open zou doen. Nee dus, hij keek Baruman nors aan en weigerde om zijn deur te openen. Daarna bleef hij met zijn bus nog circa twee minuten staan en vertrok. Baruman onthutst en woedend achter zich latend.

Baruman herpakte zich en wachtte gelaten de volgende trolley af. Veilig thuis gekomen plaatste hij zijn hoofd zo snel mogelijk onder zijn “alu-geest-schenker”. Een uniek apparaat, door hem en zijn kleindochter ontwikkeld, waarbij hij veel baat heeft. Na een paar uur voelde Baruman zich stukken beter en pakte hij “de draad van het leven” weer op. Met dit blog als resultaat.

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in kunst. Bookmark de permalink .

6 reacties op

  1. francois15 zegt:

    Beleefd zijn tegen een Ernhemse trolley-driver is m.i. niet een zinvolle bezigheid Baru. Alhoewel, toen lijn 1 nog in Velp over de Beukenweg-Biesdelse laan reed was er een “Indische” buschauffeur die met mijn moeder altijd gezellig Maleis babbelde. Als ze in Velp over de Hoofdstraat liep en hij kwam voorbij met zijn elektrieke bus dan stopte hij gewoon midden op straat, informeerde of ze al naar huis wilde en zette haar dan gewoon voor de deur af. Kijk, je hebt buschauffeurs en buschauffeurs, toch?

    Heb je al patent aangevraagd op je geestverruimende alu-schenker?

    • baruman zegt:

      @ Francois, ik reis vaak met het OV, de bus (ik heb geen auto). Doorgaans babbel ik leuk met chauffeurs maar dit was er een van het norse type. Een Indische chauffeur zou leuk zijn, kan ik mijn bescheiden Maleis weer wat ophalen. Die van je moeder was een hele leuke, leeft die nog? Ik heb geen patent aangevraagd, iedereen mag mijn geestverruimende uitvinding gebruiken. Ik werk nu aan een twee-persoonstype zodat je samen met je vriend(in) kan verruimen.

      • francois15 zegt:

        Een twee-persoons geestverruimer? Het is alsof je met z’n tweeën uit één glas drinkt😉 Daar kan je geld mee verdienen.

        Mijn moeder is alweer in de vorige eeuw overleden. Ze was er ook in geboren (voor WO I) in Makassar op Celebes en getogen op Java

      • baruman zegt:

        @Francois, project bevindt zich in experimenteel stadium. Zodra gereed maak ik een blogje. Mijn neef, de zoon van mijn (overleden) broer die met een Javaanse vrouw was getrouwd, is ook op Java geboren. Indie speelt nog altijd een rol in mijn leven, ook omdat ik 15 maanden als marinier in vml Ned. Nieuw Guinea diende.

  2. Fenny zegt:

    Wat fijn dat het goed met je gaat,
    volgens mij werkt de “alu-geest-schenker” ook op afstand, wat een uitvinding!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s