Baruman gaat chemo en twee winterjassen

“Baruman, chemo en twee winterjassen”

Ik zie jullie bloggers denken: winterjassen? Dat licht ik gaandeweg dit blog toe. Op dit moment, in deze fase van mijn voorbehandeling begin ik last te krijgen van alle, vooraf aan mij vertelde en nare bijverschijnselen van de bestralingen en chemotherapie.

Ik ben over het algemeen geen “klager”, een oud-marinier klaagt niet en zet zich doorgaans volledig in voor een goede zaak. Mijn goede zaak is mijn ambitie om van mijn slokdarmkanker te genezen en om de draad van mijn leven daarna weer op te pakken.

Inmiddels heb ik 14 bestralingen en drie chemokuren achter de rug en ik begin dat te merken. In de vorm van toenemende vermoeidheid, misselijkheid en, wat ik heel vervelend vind, het eten gaat steeds moeilijker en is erg pijnlijk. Het kankergezwel blokkeert namelijk mijn slokdarm nagenoeg geheel. De dagelijkse bestralingen en de chemokuren vallen niet alleen mijn kanker- maar ook sommige gezonde cellen aan, vandaar de pijn. Op dit moment eet ik voornamelijk met behulp van drinkbaar voedsel om toch aan mijn dagelijkse hoeveelheid calorieen (2100 p.d.) te komen.

U vraagt zich waarschijnlijk nog steeds af wat ik bedoel met twee winterjassen? Kort geleden sprak ik de chirurg uit Nijmegen die mij over een aantal maanden gaat opereren. Hij vertelde mij dat de operatie zeer zwaar zal zijn, twee chirurgen zijn ruim zes uur met mij bezig. Er kunnen verschillende complicaties tijdens en na de operatie optreden en ik zal nog 10 dagen daarna in het ziekenhuis moeten blijven. Maar daarna zal ik snel mijn conditie weer terug hebben, veronderstelde ik hoopvol. Vergeet het maar, sprak de chirurg opgewekt, u verliest na de operatie ongeveer twee winterjassen. Twee winterjassen (?) vroeg ik, wat bedoeld u daarmee. Hij antwoordde dat mijn conditie zo zou zijn aangetast dat het 1 tot wel 1,5 jaar zou duren voordat mijn conditie weer op het oude peil zou zijn teruggekeerd. Heb ik weer, dacht ik.

Zo, genoeg gepraat over mijn huidige toestand. Tijd om het weer eens over mijn ervaringen en belevingen in het ziekenhuis en het radiologisch instituut te hebben. Niet alles is kommer en kwel. Bij de laatste chemokuur vertelde mijn immer aanwezige “verloofde” aan de verpleegkundige dat ze een splintertje in haar vinger had. Een enorm contrast natuurlijk, mede gelet op de aard van mijn aandoening. Maar de verpleegster begreep haar humor en gaf haar een steriele naald in een kokertje waarmee mijn lief de splinter verwijderde.

Na deze enorme ingreep, waar ik nauwelijks naar kon kijken maar die zij zeer bedreven uitvoerde, raakten we in gesprek met mijn lotgenoot aan de andere zijde van de ziekenkamer. Dat bleek een zeer bereisde zestiger te zijn die voor zijn baas (“Shell”) in alle continenten van de wereld als mijnbouwer had gewerkt en daar met zijn gezin had gewoond. Bij alles wat we aan hem vroegen sprak hij: ‘ga je even zitten’, daarmee aangevende dat het een lang antwoord zou worden. Een aardige vent, hij had ook in de Republiek Indonesia gewerkt. Toen hij zijn broodje ging eten wenste ik hem in het Maleis smakelijk eten toe waarop hij mij met ‘therima kassi’ bedankte.

Na de chemokuur rustte ik een paar uur bij mijn “verloofde” thuis uit en ging daarna naar de volgende bestraling. Kleedkamertje in, bovenlichaam bloot en wandelen naar het bestralings-apparaat. In de juiste positie gaan liggen, dat luistert namelijk heel nauw en tegelijk een kort gesprekje voeren met die verdomd aardige en deskundige verplegers(sters). Ook mijn broekriem werd nader bekeken, het is een door een kunstenaar gemaakte riem waarop tientallen huisjes staan. Ik kocht die riem vanwege mijn achtergrond als architect-stedenbouwkundige. Vonden ze erg leuk en gaandeweg de bestralingen herkenden ze mij aan mijn riem. Ik weet niet of ik dat nu als een compliment moet beschouwen maar toe maar.

Na de bestraling wandelde ik door de design vormgegeven zit- en wandelruimten naar de uitgang. Over de stoelen schreef ik reeds maar ik wil dit blog beeindigen met een mooi gedicht op een van de wanden en met een foto van een paar prachtige “vlinderlampen” in de ontvangstruimte van Arti.

Tot blogs en vooral bedankt voor het warme medeleven en de reacties!

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in kunst. Bookmark de permalink .

14 reacties op Baruman gaat chemo en twee winterjassen

  1. Corrie Konijn zegt:

    Hoi lieve Baruman
    Je bent al over de helft wat chemo’s betreft, je moet er nog 2! Heel veel sterkte daarbij! Ik denk veel aan je, misschien helpt dat een beetje! En als alles helemaal achter de rug is, kook ik weer mosselen voor je!
    Corrie

  2. Dwarsbongel zegt:

    Baruman, ik heb bewondering voor je! Zelf ben ik afgekeurd voor de marine, wegens een darmoperatie op mijn twaalfde – tumor weggehaald voordat die echt fout ging. Anders waren we elkaar misschien vroeger tegengekomen.
    Om splinters te verwijderen gebruik ik meestal een gewone handwerknaald – even boven de gasvlam en dan peuteren. Moet er wel steeds een sterkere bril bij op hebben – of worden de splintertjes kleiner?

    • baruman zegt:

      @Dwarsbongel, je hebt mooi mazzel gehad met die tumor en dat van de marine is niet zo erg. De naald zat in een steriel kokertje. Dank voor je steun!

  3. Jacqueline zegt:

    Verschrikkelijk hè dat je juist nu niet kunt genieten van lekker eten, maar gelukkig is dat maar tijdelijk. Nog even volhouden en succes met de bestraling deze week. Oh ja, even ‘for the reccord’ de juiste term is radiotherapeutisch laborant😉 (kon het niet laten).
    Groetjes, Jacqueline.

    • baruman zegt:

      @Jacqueline, ik ben het helemaal met je eens maar dat tijdelijke mag, wat mij betreft, aanzienlijk korter zijn dan de oncoloog mij vanmiddag vertelde. Voortaan zal ik de naam Radiotherapeutisch laborant gebruiken, oke?

  4. francois15 zegt:

    Ik heb het hele traject bij mijn echtgenote meegemaakt Baru, operaties, 37 bestralingen en 6 chemokuren die nog eens 3 maanden uitliepen. Het heeft twee jaar geduurd voordat ze weer enigszins normaal uit haar ogen kon kijken. Maar laat je dit tot troost zijn, het is inmiddels meer dan tien jaar geleden en het is niet meer teruggekomen

  5. joost tibosch sr zegt:

    Ivm met die prachtige “verloofde” van je; je weet toch dat dat alles te maken heeft met het oud hollands lofte van loven, belofte, gelofte. Lof voor je duidelijke dapperheid en houd je aan je mariniers belofte om die kanker eronder te krijgen! En groeten aan je “verloofde”!

  6. Grutte Pier zegt:

    Gadver, dat nu net het eten zo lastig wordt. Erg belangrijk: al stop je er alleen maar patat en frikandellen in momenteel (njamie), het is o zo belangrijk bij dit soort behandelingen. Wbt dat ‘astronautenvoer’, op dat gebied is heel veel te krijgen. Eea komt vaak uit op smaak. Ik neem aan dat een diëtist je bijstaat.

    Het personeel wat daar werkt, ik heb daar een enorme bewondering voor.

    Hou je haaks, en zo te lezen doe je dat ook. Maar het is erg zwaar, dat zeer zeker…..

  7. Jezzebel zegt:

    Mooi blog Baruman, je houdt je kranig.
    Word me snel gezond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s