Baruman gaat chemo II

Baruman gaat chemo II.

In mijn vorige blog beschreef ik de omstandigheid en de sfeer van de eerste confrontatie met mijn slokdarmkanker. Inmiddels is de eerste fase van de behandeling begonnen, dat wil zeggen, die van de voorbehandeling. Die heeft tot doel om het kankergezwel in mijn slokdarm met chemotherapie en bestraling aan te vallen, te verkleinen en ten slotte uit te schakelen. Dit ter voorbereiding van het plan om hem operatief te verwijderen.

De chemotherapie gebeurt in het ziekenhuis “Rijnstate” in Arnhem, afdeling Oncologie. De bestraling vindt plaats in het Arnhems Radiotherapeutisch Instituut “Arti”.

Mijn eerste chemotherapie vond plaats in een 2-persoons ziekenkamer. In mijn onderarm werd en infuus geplaatst, naast mij stond een “stalen boom” waarin de diverse medicijnen hingen als ballen in een kerstboom. Via slangetjes werden de medicijnen en het chemogif (zo mag je het rustig noemen) in mijn lijf gedruppeld. Deze therapie duurde ongeveer 3 uur, ik werd regelmatig gecontroleerd en raakte licht vermoeid. Dank zij de aanwezigheid van mijn lieve vriendin en met goede muziek van de ‘Alabama Shakes’ (Boys & Girls) en Dulce Pontes (O Primero Canto) in mijn iPhone-oortje ging de tijd snel om.

Later op de dag werd ik in het aangrenzende gebouw van “Arti” bestraald. Vergeleken met de chemotherapie vond ik dit een “fluitje van een cent”. De dagelijkse bestralingen nemen maar tien minuten in beslag. Ik begin overigens, na een aantal bestralingen de negatieve effecten, zoals pijn en vermoeidheid, te merken, vooral in de nachten maar daar zijn pijnstillers voor.

Inmiddels heb ik een tweede chemotherapie achter de rug. Die vond plaats in een ruime ziekenkamer. In gezelschap van een vijftal lotgenoten. Zittend/liggend in een confortabele behandelstoel ondergingen we “gezellig” de therapie. Vogels van diverse pluimage zou je kunnen zeggen, zowel oude als -in mijn beleving- jonge mensen. Soms vergezeld van hun partner(s). Naast mij lag bijvoorbeeld een mooie jonge vrouw, daar schrik ik dan van. Onwillekeurig vroeg ik mij af wat voor kankersoort zij op die jonge leeftijd heeft. En wat dat voor haar en haar even mooie jonge mannelijke partner voor een impact heeft.

Hoe ik in deze positie mijn directe behandelomgeving waarneem laat ik op foto’s zien, mijn in deze ruimte aanwezige lotgenoten breng ik uiteraard niet in beeld. Hieronder zien jullie mijn “kerstboom” en daaronder het infuus in mijn arm.

Als ik tijdens de chemotherapie recht vooruit kijk zie ik bovenstaand beeld, en dat ruim drie uur lang. Misschien begrijpen jullie nu waarom ik op dat moment liever met mijn vriendin praat en soms naar mijn favoriete muziek luister.

Na de chemotherapie wandelde ik met mijn vriendin naar de bestraling. Aan de radiolaboranten van Arti vertelde ik, op weg naar mijn bestralings-apparaat, dat ik via mijn weblog mijn kankerervaringen doorvertel aan andere bloggers. Dat vonden ze reuze interessant en ik gaf ze op hun verzoek mijn Baruman-adres. Ze beloofden me dat ze mijn blog zouden gaan volgen. Ze maakten een foto van me, liggend in het bestralingsapparaat (zie foto).

Met interesse keek ik tijdens het wachten op mijn beurt en bij de behandelingen naar het interieur van de beide instituten. Met name naar dat van “Arti”. Daar hebben ze vast een eigentijdse binnenhuisarchitect bijgehaald dacht ik. Mooie en verantwoorde kleuren op de vloeren en de wanden. In de zit- en wachtruimten verantwoorde meubels, aan de wanden in de gangen poetisch zinvolle teksten met grote “pixel” letters. Dit alles met de bedoeling om de stereotype “witte” ziekenhuissfeer tegen te gaan.

In het bijzonder probeerde ik een paar fraai gestileerde clubjes uit. Mooie vormgeving, dat wel, maar het zitgenot viel tegen. De rode stoel (zie foto) vond ik interessant maar qua afmetingen (te) sterk uitvergroot, hij kwam over als een “object”. Zittend zaten de armleggers zo’n beetje onder mijn oksels. In zo’n rare houding kon ik geen tijdschrift lezen. De stoel was ter plaatse van mijn ellebogen te smal zodat ik een beetje scheef moest gaan zitten om met enig fatsoen een tijdschrift te lezen. Ik gaf de club om die redenen een onvoldoende.

Een bijkomende gedachte drong zich aan me op. Door zijn enorme grootte bagatelliseert hij “de zittende mens”. Daarom zocht ik een alternatief en nam plaats in het er tegenover staande blauw clubje (zie foto). Die bood meer zitcomfort ook al vond ik die stoel, net als die rode, iets te smal.

Ja geachte bloggers, een mens maakt wat mee tijdens de behandelingsfasen in een ziekenhuis en een radiotherapeutisch instituut. Kort en goed, na de behandelingen die dag gingen mijn vriendin en ik voldaan maar vermoeid naar huis. Daar wachtte een geweldige maaltijd op ons. Met veel liefde en aandacht door haar klaargemaakt. Tot mijn vreugde had ze voor mij voor een paar dagen eten gezorgd. Dat is liefde, pure liefde, toch?

Tot de volgende aflevering!

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in kunst. Bookmark de permalink .

20 reacties op Baruman gaat chemo II

  1. Stini. zegt:

    ach Bastiaan ik volg je bloc ik zie gelukkg Anne deze week om even te sparren en echt zoals je Anne beschrijft geweldig.Ik ben gisterenavond voor het eerst weer bij een avond van de PVDA geweest en ben toen ook maar samen met Wieke en Arie de kar gaan trekken voor de campagne.
    Dus “rode Beer “van me ik reken op je.
    Een warme Rode knuffel Stini.

  2. heleen zegt:

    lieve Bastiaan,
    Met je bijna klinische bespiegelingen neem je ons mee op je moeilijke tocht. Nergens tranentrekkend, maar altijd indringend. Met grote bewondering lees ik hoe je met spirit en levenslust deze opgave te lijf gaat; je volkomen bewust van wat dat ook voor Anne en je kinderen betekent. Kenmerkend voor je was ook je uitspraak helemaal in het begin dat je het zo erg vond voor je kinderen en kleinkinderen.
    Je gaat nog een paar heftige maanden tegemoet, maar met jouw conditie,inzet en levenshouding, komt dat ongetwijfeld goed. Dan is good, old Bastiaan weer helemaal terug.
    We zien daar naar uit, tot gauw!

  3. Marion zegt:

    Hoi Bas, hoe gaat het met je? Hoop goed voorzover dat kan met zo’n ingrijpende behandeling. Wel erg bijzonder hoor jouw blog, en hoe je ons meeneemt in wat er met je en om je heen gebeurt. Past ook wel bij je, om naast alles ook oog te blijven houden voor mooie of opmerkelijke dingen in je omgeving en op jouw manier zo te beschrijven. super, Houdt dat vast, wees zuinig op je zelf en pak je rust om je goed door de behandelingen heen te slaan. Veel sterkte gewenst en de groeten aan jou en Anne. Marion

  4. hilde zegt:

    Hallo Bastiaan, wat leuk om je ervaringen te lezen. Allleen jij kunt zo leuk over een paar stoelen vertellen! Veel sterkte.

  5. Jacqueline zegt:

    Hoi Bas, zo “leuk” om je blog te lezen. Zo herkenbaar allemaal alleen nu van de “andere kant” bezien! Chemo 2 zit er al weer op, die is in de pocket moet je maar denken, want ik spreek regelmatig patiënten waarvan de chemo niet kon doorgaan vanwege te lage bloedwaarden.
    Groetjes en tot krabbels, Jacqueline.

  6. joost tibosch sr zegt:

    Laat je niet kennen, Baruman, en alle succes toegewenst!

  7. fulpsvalstar zegt:

    Ik kan me alleen bij de vorige reacties aansluiten en je sterkte en genezing toewensen.

  8. FT zegt:

    Heftig hoor, gelukkig heb je iemand die je steunt.
    Ik vroeg me af of je behalve naar muziek luisteren en evt. praten ook nog iets anders kunt doen tijdens de 3 uur wachttijd, tekenen bv…?

    • baruman zegt:

      @FT, Ik geniet veel steun van mijn kinderen, vriendin en anderen. Ik ben een muziekliefhebber hetgeen nu goed uit komt. Tekenen gaat moeilijk vanwege het infuus en doe ik bovendien het liefst alleen en thuis. Bedankt voor je reactie.

  9. Grutte Pier zegt:

    Herkenbare beelden en indrukken. Ik heb mijn moeder in deze begeleid. Heel veel sterkte en neem je rust ook,

  10. Jezzebel zegt:

    Veel sterkte, man. Jammer dat de foto’s niet zijn meegekomen.

    • baruman zegt:

      @Jezzebel, bedankt, op mijn PC zie ik ook geen foto’s maar van andere bloggers verneem ik dat ze wel zichtbaar zijn. Ik begrijp dat niet. Op mijn iPhone zie ik ze wel verschijnen, snap jij het nog?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s