pentekening “de knijpkat” uit WO 2

Pentekening “knijpkat” en andere overpeinzingen.

Deze tijd teken ik dierbare voorwerpen om mij heen. Dat heeft op een bepaalde manier ook te maken met het te hard gegroeide aantal gebruiks- en kunstvoorwerpen in mijn huis.

‘Je huis slipt dicht’ zegt mijn lief. Ze heeft gelijk maar al die voorwerpen hebben een speciale plek in mijn hart. Ze verwijzen namelijk naar mensen en gebeurtenissen uit mijn leven die daarop van invloed zijn geweest.

De kortgeleden op mijn blog getoonde nietmachine “Everstrong 35” was bijvoorbeeld een herinnering aan mijn vader. Het machientje stond op zijn eenvoudige eikenhouten bureau. Op zijn bureau lag ook een kleine legergroene zaklamp, een zogenaamde “knijpkat” uit de tweede wereldoorlog. Ook daarover gaat dit blog.

Er lagen wel meer kleine verwijzingen in ons huis naar die verdomde oorlog.

Pa, een bescheiden en hardwerkende man, die in de oorlogsjaren een bescheiden rol in het verzet had, zweeg daar altijd over. Iedereen in mijn ouderlijk huis deed dat.

Ter informatie, ik heb die oorlog in zijn geheel als kind meegemaakt en zag, hoorde in die tijd meer dan soms goed voor mij was. Maar van Pa hoorde ik niets. Hij zweeg.

Niet van Pa of Ma maar van mijn geliefde Opa wist ik hoe mijn ouders in die oorlog stonden. Opa, die bij ons inwoonde, vertelde mij kort na de bevrijding, in 1945, dat Pa een rol in het verzet had. Mijn vader reisde in die tijd als vertegenwoordiger van een groothandel in levensmiddelen (Maatschappij “De Veluwe”) door het hele land. Hij gebruikte die positie ook om berichten en dergelijke van het verzet, door te geven.

Hij droeg altijd een zaklamp bij zich, een “knijpkat”. Soms had Pa ook een pistool bij zich, een “browning”. Opa vertelde mij dat maar ik wist dat allang. Het pistool lag namelijk in de lade van een fraai kastje in mijn slaapkamer. Dat kastje was ooit gemaakt door zijn vader, een schrijnwerker/meubelmaker, een Opa die ik helaas nooit heb gekend. Dat pistool is tot mijn grote woede en ergernis gepikt door een zwager, maar dat terzijde.

Nu ik de betreffende zaklamp, een “knijpkat”, heb getekend mag hij eindelijk weg.

Ik geef hem aan mijn zoon zodat hij dit onderdeel van onze familiegeschiedenis, inclusief de knijpkat, kan doorgeven aan zijn zoon.

Daarom teken ik de dierbare voorwerpen in mijn huis. De echte geef ik aan mijn kinderen en andere familieleden, de tekeningen blijven in mijn huis achter.

(“knijpkat”, oost-indische-inkt en viltstift tekening 2011)

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in kunst. Bookmark de permalink .

8 reacties op pentekening “de knijpkat” uit WO 2

  1. Noa zegt:

    Ze zijn opnieuw te koop bij AH.
    Slechts 3 euro!

  2. Beukmans zegt:

    Prachtig hoe je kan tekenen, helemaal in de sfeer van die tijd lijkt het.

    • baruman zegt:

      @Beukmans, dank voor je compliment.
      Ik teken niet bewust in de sfeer van die tijd maar kennelijk past een deel van mij daarin. Uiteindelijk ‘klooi ik maar wat aan’…….

  3. Jezzebel zegt:

    En nog even mijn juiste adres acherlaten, excuses.
    .

  4. Jezzebel zegt:

    Mooi beeld, en interessant verhaal dat erbij hoort.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s