Mijn EGMOND (electrische gitaar)

“EGMOND”, made in Holland.

Mijn oude Egmondgitaar, van Hollandse makelij. Behorend bij de standaard uitrusting van iedere beginnende vijftiger en zestiger jaren rock and Roll (indo) band in Nederland.

Leve de Rock and Roll !

nummer van de gitaar: 13080008

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in kunst. Bookmark de permalink .

12 reacties op Mijn EGMOND (electrische gitaar)

  1. P.H.M.van de Kletersteeg zegt:

    De Blue Diamonds misschien? Heb ik nog zien optreden in de varkenshal in Amersfoort.” Ramona….. I always remember, the rambling rose you wear in your hair…

  2. Beukmans zegt:

    Geweldig of niet toch een mooi stukje Nederlandse historie!
    Ik vraag me af of er bekende Nederlandse bandjes uit die tijd een Egmond bespeelden?

    @v.d.Kletersteeg
    Jammer dat u niet vaker op deze manier schrijft want u lijkt me best een prima mens (als compliment bedoeld hoor!)

    Fijne paas gewenst!

    • baruman zegt:

      @Beukmans, in mijn volgend blog zal ik naar aanleiding van je reactie iets meer vertellen over het verband tussen Egmond gitaren en (Indo) rock&roll bands.
      Iedereen wens ik fijne Paasdagen, mijn Pesach vierde ik reeds met geliefden.

    • P.H.M.van de Kletersteeg zegt:

      …ik ben nou eenmaal een schatje….

  3. P.H.M.van de Kletersteeg zegt:

    Toch jammer dat zo’n bedrijf niet meer bestaat.
    Nu stelt een el.gitaar niet meer veel voor; het hout werk is twee maal niks en de electronica koop je voor weinig.
    Eerst kwam de transistor–dat was al heel wat, toen de ic en nu de chip.

    Toen ik voor geluid zorgde; balansversterkers.
    Alleen met EL84 kon je een 6 watt maken zonder dure delen.
    en die leverde meer volume dan nu een 30 watt.
    Voor een voetbalveld; 2 maal 30 watt was genoeg..

    • baruman zegt:

      @P.H.M.vdK, de Egmondgitaren waren, kwalitatief gezien, niet zo goed hetgeen zorgde voor een slecht imago.
      Ik bezit een VOX (type “teardrop”) uit 1959, is van de Stones geweest, en een Gibson Les Paul Custom uit 1978. De laatstgenoemde was ooit van de Nederlandse jazzgitarist Wim Overgauw (trio Rita Reis). Deze gitaar is een prachtig gebouwde replica uit de 50-er jaren, loodzwaar.

      Hoe eenvoudig van principe ook, de ene gitaar is de andere niet zoals er ook grote verschillen zijn qua geluid (los van de invloed van een versterker).

  4. P.H.M.van de Kletersteeg zegt:

    wat ik bedoel: in de loop der jaren is de kwaliteit van geluid en zo super geworden.
    Maar maatschappelijk is er iets vergeten bij muziek: dat het bedoeld is om plezier te maken, te genieten en dat levende muziek toch echt veel echter is dan alle digitale troep bij elkaar.

    Vraagt een duitse wereldverbeterende snotneus van een jaar of 23 wat ik dan gedaan heb 30 jaar terug.
    Zei een griek hem: hij deelde.

    de mof begreep er niks van; maar allez teutonen he…

  5. P.H.M.van de Kletersteeg zegt:

    Toen ik de laatste keer in Griekenland kwam in een bepaalde streek. werd ik na 30 jaar herkend.
    Ik MOEST blijven, er werden wat muzikanten opgetrommeld en er werd gedansd–ikke ook- dansen is voor mannen- iedereen gooide wat geld neer er kwam automatisch muziek–en goeie en er was als vanzelfsprekend eten drinken en chipporo.

    Na 30 jaar–wat een geheugen!
    maar allez-waar ik kwam was ik welkom, maar dan echt welkom; slapen eten feesten.

  6. P.H.M.van de Kletersteeg zegt:

    eerst was ere en microfoon met een klem vastgezet tegen de klankkanst van de gitaar…

    Kijk en dat mag primitief zijn, maar toen was muziek nog muziek.instrumenten primitief, songs ook, maar met koninginne dag waren er straat feesten.
    ECHTE feesten en dan was er meestal een bandje dat onbetaald wat deed, maar dat was sfeer!

    Nu technisch perfect- maar sfeerloos, zo dood als pier, en als niet een of andere verwende trut uit de kleren gaat zoals Gaga is er niets te beleven.
    ermee trouwens ook weinig.

    In portugal op het platteland en in de achteraf kroegen is er “fado” iemand komtbinnen met gitaar een ander imiteert eendrum, een zangeres; en voila: er is levende muziek die leeft

    uiteraard niet voor touristen.

    • baruman zegt:

      @P.H.M. vdK, zie mijn antwoord hiervoor.
      De Egmondgitaar was “in den beginne” een eenvoudige, en voor beginnende muzikanten en bandjes, een betaalbare electrische gitaar. Het Hollandse bedrijf, waar op enig moment wel 150 werknemers werkten, is helaas ten onder gegaan. Andere electrische gitaren, van onder meer de wereldberoemde merken Fender en Gibson, overklasten de Egmondgitaren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s