tekening

“onderweg”

In 1980 zat ik in de trein van Arnhem naar Amsterdam. Ik las een boek, keek af en toe naar mijn medereizigers en soms naar buiten.

Flarden van een voorbijrazend landschap.

Landschappen met een agrarisch karakter, compleet met een boerderij en stallen, soms een fragment van een natuurgebied. Af en toe het silhouet van een dorp of stad, van een ondefinieerbaar solitair gebouw, een industriecomplex, noem maar op.

Een stuk snelweg, een rivier of kanaal. Een landweg met een eindeloze rij, door de jarenlange wind scheef gegroeide bomen.

Op enig moment zag ik vanuit mijn ooghoeken een merkwaardig gebouwencomplex. Vreemd, ondefinieerbaar en daardoor ook abstract. Een spel van lijnen en volumes.

Voor dat ik het complex helder en gedetailleerd zag, was het al weer voorbij. Dat globale, dat vreemde beeld, die herinnering sloeg ik in mijn hoofd op en heb ik, zodra ik thuis was, getekend.

Gisteren, bij het doorbladeren van mijn prentjes, zag ik deze pentekening weer.

De vervreemding van 30 jaar geleden is er nog steeds.

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in kunst. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s