verschrikt, kleien en tekenen

Een beeldje, een klei-portretje, drie jaar geleden gemaakt door mijn kleindochter.

Het beeldje is niet groter dan een eitje. Om het beter te verzelfstandigen, te bewonderen heb ik het beeldje geplaatst op een klein plexiglazen sokkeltje.

Ik werd direct getroffen door de opvallend verschrikte uitdrukking in het gezicht. Versterkt door die ogen, die omhoog getrokken wenkbrouwen, dat kleine ronde mondje. Op het moment dat ik haar beeldje op de eettafel zag staan dacht ik ‘niets meer aan doen’.

Ik mocht van haar tot mijn grote vreugde het beeldje houden.

Het beeldje siert tot op de dag van vandaag mijn woonkamer en vormde later, in 2008, mede een aanleiding voor een pentekening.

Die tekening moest geen getrouwe afbeelding van het beeldje worden. Ik wilde verder borduren op de eerste, vreemde indruk die het beeldje mij gaf (“oooohhhh”).

Of  ik in mijn opzet ben geslaagd laat ik aan het oordeel en inzicht van mijn kleindochter en u over. Mijn kleindochter kent deze tekening overigens nog niet.

Advertenties

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in kunst. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s