de winkeldialogen (6)

De winkeldialogen 6: moeder en dochter.
Het belletje van de winkeldeur klingelt.
Een stevige, eerlijk gezegd dikke en dominant ogende vrouw komt binnen.
In haar kielzog volgt een eveneens struise jonge vrouw.
Kijkend naar hun gezichten veronderstel ik dat het moeder en dochter zijn.
Moeder kijkt onderzoekend rond, ondertussen druk pratend met haar dochter.
Ze merken mij, afwachtend achter de 50-er jaren balie, niet op.
Na mijn beleefde welkomstgroet knikken ze vriendelijk in mijn richting.

Ik vang flarden van hun gesprek op: Elsje, je lijkt op je vader maar meer nog op mij.
Moeder, je gaat toch niet weer hebben over jullie ruzie gisteren?
Dat doe ik wel schat, omdat je de zijde van je vader koos.
Ik deed dat moeder omdat jij zo doordramde, Pa had gelijk.
En waarom begin je er nu en uitgerekend in deze winkel over?
Gewoon Elsje, ik wilde ook wel eens een beetje begrip en steun van jou.
Omdat je toch meer op mij dan op je vader lijkt.

Hallo moeder, wat doet dat er nu toch toe.
En zullen we het nu eens over dat vitrinekastje hebben? Oke schat, je hebt gelijk.
Ach meneer, wij zijn op zoek naar een vitrinekastje, voor mijn man.
O, kijk nu Elsje, daar staat een schat van een kastje, wat kost die meneer?
Het is een Art Deco vitrinekastje uit Engeland, uit  de jaren ’30 mevrouw.
U boft, het kastje is vorige week afgeprijsd van 600 naar 525 euro.
Nou, dat vind ik toch nog ongelooflijk duur meneer.
Maar moeder, ik vind hem prachtig en Pa zal hem zeker mooi vinden.

Zie je het al voor je moeder, naast onze rode bank, Pa’s verzameling er in?
Dat is zo schat, mijn dochter heeft wel smaak he meneer?
Daar heeft u gelijk in mevrouw, maar het is toch ook uw smaak?
Ja meneer, zie je wel Elsje, dat we erg op elkaar lijken,
je vader zou in eerste instantie nooit aan zo’n type kastje denken.
Maar ik blijf hem toch duur vinden meneer, kunt u nog iets van de prijs af doen?
Maar mevrouw, we hebben de prijs al laten zakken, maar oke,
omdat u het bent doe ik nog een tientje van de prijs af.
Erg lief van u meneer, kan ik hem laten reserveren, mijn man moet hem eerst zien.

Dat kan mevrouw maar dan vraag ik u om een 1e aanbetaling van 100 euro.
Een aanbetaling meneer, Elsje wat vind jij er van?
Moeder, ik weet zeker dat Pa het een mooi kastje vindt, doe het nu maar.
Dat was ik al van plan schat en zie je nu wel, je lijkt op mij.
Hallo moeder, waarom begin je daar steeds over, over dat op elkaar lijken.
Omdat het zo is schat, je vader zou het nooit op deze wijze doen.
Moeder, ik lijk niet in alles op je, jij bent bijvoorbeeld veel dikker dan ik.

Het is even pijnlijk stil in de winkel, ik kijk ongemakkelijk wat rond.
Nou nou, dat kan wat beleefder Elsje, he meneer, steun zoekend bij mij.
Te dik! Kom nou, de jeugd van tegenwoordig he meneer.
Ach mevrouw, ze meent het niet zo kwaad he jonge dame?
Uw dochter is erg op u gesteld, dat zie ik zo.
Los daarvan vind ik dat u er geweldig uit ziet, u bent ook met smaak gekleed.
Hoor je dat Elsje, deze meneer weet wat hij zegt,
hij waardeerd, net als Pa, mijn mooie ronde vormen.
Verlegen lachend kijken we elkaar aan, allebei tevreden, ook met de aankoop.

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-09. Bookmark de permalink .

3 reacties op de winkeldialogen (6)

  1. smokey zegt:

    :)) Het kan verkeren…

  2. blogpieper zegt:

    @smokey, bedankt voor je compliment.
    Dit verhaal is, zij het ingekort, waar gebeurd. Pa vond echter het kastje toch niet geschikt voor zijn verzameling bierglazen, Ma kocht van de aanbetaling van 100 euro een mooie spiegel.

  3. smokey zegt:

    Leuk verhaal! En helemaal als het waargebeurd is:)))

Reacties zijn gesloten.