de winkeldialogen (4)

Wijwaterbakjes.
De winkel is redelijk bezet met klanten, een beeld van alle dag.
Dan komt een forse, zo op het oog goedlachse vrouw de winkel binnen.
Dag meneer, heeft u toevallig ook wijwaterbakjes in de aanbieding?
Soms mevrouw, maar zoals u ziet verkopen wij voornamelijk lampen en meubels.
We hebben ook wel zogenaamd "klein spul" en heel af en toe wijwaterbakjes.
Zullen we even de winkel door lopen, misschien is er iets van uw gading.

Het is zo meneer dat ik sinds een paar jaar een verzameling daarvan aanleg.
Maar waarom juist van wijwaterbakjes mevrouw?
Nou meneer, ik kom van oorsprong uit een rooms-katholiek milieu,
zeg maar rustig uit een streng katholiek milieu.
Mijn ouders ramden het geloof er bij mij in.
En nu bent u praktiserend katholiek mevrouw?
Kom nou meneer, u trekt wel heel snel uw conclusie.

Ik ga u waarschijnlijk nu flink teleurstellen beste meneer,
ik geloof namelijk in God noch Gebod.
Te veel meegemaakt, te veel ellende gezien in de wereld,
mijn lieve ouders bedoelden het ongetwijfeld goed met me,
maar zij waren blind voor de werkelijkheid in de wereld meneer.
Het bestaan en de onschuld van Onze Lieve Heer stond voor hen vast.
Zij vonden dat niet God maar dat de mens voor al die ellende zorgde.

Dan begrijp ik niet goed mevrouw waarom juist u wijwaterbakjes verzamelt.
Ach meneer, het gaat mij meer om hun vorm en hun kleurrijke detaillering,
veel minder om hun oorspronkelijke funktie, al ontroeren ze me nog wel.
En er is nog een drijfveer, de zoektocht er naar houdt me van de straat.
Oei, ik realiseer me nu ineens dat die zoektocht me juist naar de straat zend.
Maar terug naar mijn vraag meneer, heeft u nu wel of niet wijwaterbakjes?

Het spijt me mevrouw, u ziet het, deze keer niet, misschien bij de volgende zending.
Neemt u ons visitekaartje mee en komt u regelmatig eens in de winkel snuffelen.
Dat zal ik zeker doen meneer, en een goed gesprek met u kan ik waarderen.
U luisterde tenminste naar me en dat kan ik van veel mensen niet meer zeggen.

Min of meer teleurgesteld loopt ze dan de winkel uit,
gebukt onder de last van haar verleden.
Op de achtergrond verdwijnen de klanken van het draaiorgel,
om plaats te maken voor die van de vertrouwde straatgitarist en zijn hond.
Een voor een verlaten klanten de winkel, niets verkocht, morgen beter.

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-08. Bookmark de permalink .

2 reacties op de winkeldialogen (4)

  1. blogpieper zegt:

    @Assyke, het kan inderdaad zo zijn dat mensen ‘blijven hangen aan hun bagage’, ook deze mevrouw.
    Bedankt voor je reactie.

  2. assyke zegt:

    wijwaterbakjes als verzachting van het verleden
    je ziet het wel meer, mensen die hun bagage verafschuwen, maar er toch aan blijven hangen
    mooie conversatie

Reacties zijn gesloten.