de winkeldialogen (2)

Een bijzondere meneer.
Het is stil in de winkel.
Buiten klinkt het altijd nadrukkelijk aanwezige draaiorgel.
Het geluid, zoals gewoonlijk, veel te hard.
Een tweetal gezinnen komt de winkel in.
Goedemorgen meneer, mogen we even rondkijken?

De reacties van mijn klanten lijken altijd erg op elkaar.
Tjeetje Pa, mijn grootmoeder had ook zo’n lampje,
en kijk hier nou, wat een prachtkastje!
Jantje! Met je vingers van het servies afblijven!
Moeder kijkt me ondeugend aan, beetje flirterig,
kinderen toch meneer, die handjes, die handjes.
Ach mevrouw, kinderen onderzoeken nu eenmaal graag,
doorgaans gaat er hier niets kapot.

Een goed in de kleren gestoken man komt de winkel binnen,
een koptelefoon en zonnenbril op,
een leren schoudertas stijf tussen zijn arm en lijf geklemd.
Hij praat heftig, zijn vrije arm beweegt op het ritme van zijn spraak.
Hij telefoneert denk ik, maar waarom zo luid,
daar heb ik een hekel aan, hier of in de stadsbus,
doe dat lekker thuis, denk ik nog.

Met grote passen stapt hij door de winkel,
links en rechts de beide gezinnen opzij duwend,
nog steeds heftig gebarend en in gesprek.
Dan komt hij, haast struikelend over een hoog opstapje,
in mijn richting, mij streng aankijkend.
De Heere houdt u goed in de gaten, bijt hij mij toe,

Pardon meneer zeg ik, wat bedoeld u,
Mijn Heer zegt dat uw prijzen veel te hoog zijn.
Schande, bijt hij mij toe, die arme klanten van u,
maar pas op, de Heere kijkt nu op u neer,
u bent al de zoveelste ondernemer, die Zijn opdracht niet opvolgt.

Zijn blik is streng, priemende ogen in mijn richting,
de koptelefoon blijft op zijn hoofd geklemd.
Soms hoor ik duidelijk wat hij zegt,
dan weer spreekt hij in volstrekt onvertaalbare zinnen.

U denkt zeker dat ik gek ben he meneer?
Maar dan vergist u zich,
ik heb nu rechtstreeks kontakt met mijn Heere.
Zijn wijsvinger wijst in de richting van zijn koptelefoon.

Door Hem ben ik hiertoe bevoegd verklaard meneer,
Zijn opdracht voer ik uit, via deze telefoon heb ik kontakt met Hem.
Veel winkels heb ik al bezocht, nu bent u aan de beurt.
Ik zeg u meneer, deze binnenstad, ook uw winkel, is verrot,
schande, schande, schande!
Maar meneer, mijn prijzen zijn zeer aan de lage kant!

Allemaal flauwekul, flauwekul zeg ik, schande, schande!
Maar mijn Heere weet u te vinden en te straffen!
Ik doe een poging om hem tegen te spreken, maar tevergeefs.
Meneer, ik sta hier Pro Deo!
Hij draait zich nog een keer om, leugenaar!
Dan verdwijnt hij met grote stappen,
heftig in zichzelf pratend, uit mijn winkel.
Mij en de aanwezige klanten verbaasd achter latend.

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-08. Bookmark de permalink .

4 reacties op de winkeldialogen (2)

  1. blogpieper zegt:

    @Jezzebel, soms wel, maar deze merkwaardige klant had tegelijk ook iets ontroerends over zich.

  2. blogpieper zegt:

    @Butch, ik probeer iedereen, dus ook mijn klanten in hun waarde te laten. Ik registreer en verbaas.

  3. Jezzebel zegt:

    Oi va voi, sommige klanten
    daar zou je de bbq mee aan willen maken.
    Oordeelt niet over de ander gelijk uzelve
    of zoiets.
    .

  4. Blutch zegt:

    En u besloot het geheel natuurlijk met een opgewekt: "Deze voorstelling werd door mij aan u geheel gratis aangeboden en het is niet verboden te lachen".

Reacties zijn gesloten.