Gesprek met mijn moeder in de hemel (3)

Het derde gesprek met mijn moeder.
Hallo Ma, wordt eens wakker. Sorry Ma, daar ben je, een beetje uitgerust?
Dag jongen, ik sliep niet en ik ben behoorlijk uitgerust na ons gesprek gisteren.
Je vragen zorgden er wel voor dat ik nog eens diep in mijn herinneringen ben gedoken.

Ik heb je gisteren uitgelegd hoe bescheiden mijn rol was bij de beslissingen van Pa.
Trek nu niet te snel en te voorbarig je conclusie’s jongen.
Ik stond echt niet binnen mijn relatie met je vader "onderaan in zijn pikorde".
Hoewel, het had er soms de schijn van, ik ben me daar goed van bewust.
Maar vergis je niet mijn jongen.
Vrouwen hebben doorgaans meer invloed op beslissingen van hun man dan men aan neemt.
Ze pakken dat vaak slim aan en wel zo, dat hij denkt de beslissing te hebben genomen.

Toch wil ik de verhoudingen binnen ons gezin en mijn relatie met Pa even toelichten.
Die waren, in de cultuur van de vijftiger en zestiger jaren, behoorlijk geregeld.
Onze taken en verantwoordelijkheden, om het zo maar te zeggen, lagen behoorlijk vast.
Je vader zei altijd dat hij "buitenlandse zaken" deed, ik regelde de "binnenlandse zaken".
Alleen werkte dat niet altijd zo feilloos als Pa zich dat voorstelde.
Het leven is immers weerbarstiger dan men wenst.

Er zijn altijd situaties die niet in die simpele voorstelling van Pa passen.
Je raadt het al jongen, dan werd het, zoals jij wel eens zegt, "polderen".
Waarbij ik overigens moet bekennen dat Pa wel heel vaak het laatste woord had.
Het laatste woord nam en kreeg hij onder het motto dat hij het hoofd van het gezin was.

Hallo Ma, bagatelliseer je nu niet al te zeer je eigen rol?
Ik herinner mij in dit verband een van je vele komische uitspraken.
Je zei een keer dat Pa weliswaar het hoofd was maar dat het hoofd op jouw "nekkie" draaide.
Anders gezegd, wie was nou in werkelijkheid de baas in ons gezin.
Je hebt gelijk jongen, nu ik er op terug kijk was mijn invloed best wel groot.

Maar ten tijde van de beslissingen over mijn neef en nichten hakte Pa de knoop door.
Zijn wil was wet en hij had, althans in mijn herinnering, toch het laatste woord.
Daar had ik veel moeite mee, je kent me, zijn kinderen nam ik destijds ook in mijn gezin op.
Maar Pa bleef onverbiddelijk, hij wilde en kon mijn wens niet honoreren.

Ik moet hem nageven, onze winkel-woning was klein en ongeschikt voor gezinsuitbreiding.
Maar het in ons gezin opnemen van zijn kleinkind had voor mij een hogere prioriteit.
Zo was de situatie jongen, daar kon ik niets aan veranderen.

Beste Ma, helaas moet ik constateren dat gedane zaken geen keer nemen.
Ik vond en vind dat nog steeds zeer spijtig maar ik richt mij positief op de toekomst.
Voor vandaag hebben we genoeg gepraat Ma.
Morgen praten we verder, maar dan over andere zaken die mij bezig houden.
Wordt vervolgd.

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-03. Bookmark de permalink .

6 reacties op Gesprek met mijn moeder in de hemel (3)

  1. blogpieper zegt:

    @Moonfairy, je noemt een leuke techniek, dat wel. Maar in feite speelt zich een identiek rollenspel al in mijn hoofd af. Wisselend de linker- en de rechterhand gebruiken is mogelijk maar lastig. Als kind was ik linkshandig maar werd al snel, ook op de lagere school, gedwongen om rechtshandig te zijn. Gelukkig kunnen kinderen nu gewoon linkshandig zijn en blijven.
    Als je bovendien dislectisch bent en lijdt aan discalculie dan snap je hoe lastig het is om dan weer links en dan weer rechts te denken en schrijven. Maar voor de rest klaag ik niet.

  2. blogpieper zegt:

    @Jezzebel, een deel van de geschiedenis besprak al met mijn vader maar niet met mijn moeder.
    Ik zie als het even kan niets over het hoofd en er is inderdaad een verschil tussen de kinderen van je man of een nichtje maar dat speelt in deze familiegeschiedenis een ondergeschikte rol.

  3. Moonfairy zegt:

    sorry ik ben wat wazig geloof ik
    je schrijft een brief met vragen bijvoorbeeld gericht aan je moeder
    je wacht even
    en schrijft dan met je andere hand
    het antwoord wat in je opkomt
    ingegeven door je moeder
    (tenminste daar gelooft Kubler Ross in)
    succes Moon

  4. Moonfairy zegt:

    ik las een boek van Kubler Ross
    zij gaf als raad een brief te schrijven met de hand
    waar je normaal mee schrijft
    en dan ht antwoord met de hand waar je niet normaal
    mee schrijft
    kijk es of het licht werpt,
    lfs Moon

  5. Jezzebel zegt:

    Geeft dit gesprek je dieper inzicht?
    Ik kan het niet helpen, maar in dit gesprek bekruipt me het gevoel, ja maar… dit was toch allemaal al bekend?
    En misschien wilde je moeder dit keer ook niet?
    Kinderen van je man of een nichtje is immers toch een verschil dat je wellicht over het hoofd ziet?
    .

  6. Theo zegt:

    Als ik bedenk dat het eigenlijk dialigen met jezelf zijn, raakt me dat bijzonder.

Reacties zijn gesloten.