gesprek met mijn moeder in de hemel (1)

Gesprek met mijn moeder in de hemel.
Vandaag weer eens contact gezocht met mijn vader.
Ik kom daarmee terug op mijn aanvankelijke voornemen om te stoppen met mijn reeks gesprekken met Pa. Zelf was ik nog niet uitgepraat met hem, mijn voornemen om de reeks te beeindigen had meer te maken met de omstandigheid dat hij niet meer reageerde op mijn oproepen. Dat kon om verschillende redenen het geval zijn. 
De meest voor de hand liggende reden kon zijn, ik ken mijn Pa een beetje, dat hij het mij ernstig kwalijk nam dat ik contact zocht en uiteindelijk ook vond met zijn kleinkinderen. De kinderen van mijn geliefde oudste broer(s), mijn neef en de twee nichten.

De laatste tijd echter drong zich bij mij nog een gedachte op, die aan mijn moeder. Gaandeweg de reeks gesprekken met mijn vader in de hemel vroeg ik mij af of ook zij zich bij mijn vader had gevoegd. Ik nam dat niet als vanzelfsprekend aan want mijn moeder had een overduidelijke humanistische levensovertuiging waarmede je nou niet direct denkt aan een opname van haar in de hemel. Anders dan Pa die, zij het op zijn wijze ingevuld, meer van protestant-christelijke huize was.

Ik vroeg mij op enig moment namelijk af waarom mijn moeder, haar levensovertuiging en opvattingen kennende, destijds geen veto uitsprak over Pa’s keuze om de contacten met zijn kleinkinderen te beeindigen. Notabene zij nam, zonder enige aarzeling, een dag voor de huwelijksplechtigheid met mijn Pa, zijn drie achter gebleven kinderen in haar kersverse gezin op. Van hun bestaan wist zij, ze kenden elkaar nauwelijks drie maanden, niets af, Pa had dat voor haar verzwegen. Een daad van mijn moeder waarvoor ik mijn leven lang een grote waardering heb gehad.

Mijn gevoel, dat Ma zich bij Pa in zijn hemel  had gevoegd, werd gaandeweg de gesprekken sterker. Pa en Ma hadden gedurende hun huwelijk een sterke band.
Weliswaar op hun manier en, zo ervoer ik dat bij sommige familieleden, voor derden niet direct herkenbaar, maar toch. Het toenemende gevoel dat Ma zich bij Pa had gevoegd bracht met zich mee dat ik mij ging afvragen wat haar rol bij zijn dramatische beslissingen was geweest.

Laat ik helder zijn, ik hield van mijn vader maar ik was dol op mijn moeder. Mijn oudste zus zei een paar maanden geleden nog dat ik een `moederskindje` was. Daar had zij in zekere zin gelijk in maar ik vond dat ze lichtelijk overdreef. Mijn band met Ma bestond voornamelijk uit het feit dat wij oneindig met elkaar konden ´lullen´ zoals zij zij dat uitdrukte.

Ma en ik konden over van alles en nog wat praten. Over de dingen die zich in mijn kindertijd en gedurende mijn puberleventje afspeelden. We roddelden over onze straatbewoners, over de voorbij komende mensen. Dat verdiend een toelichting. We woonden namelijk op een bovenwoning in het centrum van de stad en keken vanaf onze hooggelegen positie op hen neer, becommentarieerden ze enzovoort. Kortom, onze band was groot.

Maar toch drong zich, gaandeweg de gesprekken met Pa, de vraag op waarom Ma zich niet wat nadrukkelijker had bemoeid met de beslissingen van mijn vader over de contacten met zijn kleinkinderen. Je wilt toch verdorie weten hoe het met hen en hun leventje gaat, of niet soms.
Die gedachten leiden er toe dat ik contact probeer te zoeken met mijn moeder. Lukt het met Pa niet, oke, dan maar een poging wagen om met Ma in contact te komen. Ik wil opheldering omtrent mijn vragen.
Vandaag lukte het helaas niet, beste bloggers, maar misschien in de komende dagen wel.
Wordt vervolgd.

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-02. Bookmark de permalink .

6 reacties op gesprek met mijn moeder in de hemel (1)

  1. blogpieper zegt:

    @joost tibosch sr,
    het contact, de gesprekken met mijn overleden vader en moeder zijn er omdat ik dat graag wil, het begrip zekerheid speelt daarbij geen rol.
    In het "gewone" leven bezit je ook geen zekerheid al schep je wel graag daarvoor condities, toch?
    Bedankt voor je gevoelige reactie over het schoonmaken van het graf van Mariekske en ik ben er "zeker" van dat ze met je sprak.

  2. joost tibosch sr zegt:

    Na de winter heb ik vandaag het graf schoongemaakt van mijn Mariekske. Terwijl ik bij het grraf zat, heb ik het maar weer eens geprobeerd: "Zeg nou toch eens wat, meiske!" Toen ik ze vóór acht jaar nog bij me had zei ze wel eens, als ik iets raars deed of geks zei: "ja..héé..maak het nou!". Volgens mij hoorde ik dat haar nu weer zeggen, maar echt zeker ben ik niet. Meer zei ze in ieder geval niet!
    (Trek je hier dus niks van aan, blogpieper!)

  3. blogpieper zegt:

    @Theo, bedankt voor je reactie, zie overigens bij Jezzebel.

  4. blogpieper zegt:

    @Jezzebel, dit blog is het begin van gesprekken met mijn moeder, ik wacht tegelijk af of mijn Pa zich zal melden. Ik ga er niet van uit maar je weet het maar nooit. De achtergrondinformatie gaat deel uit maken van de serie, dat wil zeggen als de gesprekken met Ma dat veroorzaakt. En Jezzebel, je mag zo vrij zijn.

  5. Jezzebel zegt:

    Dit is niet helemaal een gesprek met je moeder.
    Ik waardeer de achtergrond informatie, maar in feite is het ‘uitleg aan mijn lezers’.
    Dat vind ik wel een beetje zonde.
    Show, don’t tell.
    Laat het maar blijken uit de gesprekken met je moeder, dat geeft je verhaal veel meer kracht.
    Als ik zo vrij mag zijn…🙂
    .

  6. Theo zegt:

    Met interesse gelezen.
    Gecompliceerde familieverhoudingen.
    Uiting van affecties.
    Enige info mover omstandigheden (bovenhuis e.d.)
    Genoeg belangstelling gewekt om nu diep in je serie te duiken…

Reacties zijn gesloten.