gesprek met mijn vader (11)

Vandaag heb ik moeite om contact te krijgen met mijn vader.
Ik vraag mij af of deze situatie, die ik nog niet eerder mee maakte, van korte of lange duur is. Wenst mijn vader niet met mij van gedachten te wisselen? Ligt dat misschien aan de verrassende situatie die in de afgelopen dagen is ontstaan? Dat ik pas na een halve eeuw kennis maakte met een tot op heden spoorloze neef en nicht. Ligt het aan de hernieuwde kennismaking met mijn andere nichtje? Vreest hij dat ik het komende weekend via hen meer informatie krijg over de achtergronden van de destijds door hem genomen beslissingen? Ziet hij daarom op tegen die confrontatie? Vragen, vragen, vragen.

Ik neem voorlopig aan dat niet ik maar dat mijn vader de sleutels bezit voor een verder gaand gesprek met mij. Hij is, figuurlijk gezien, zo hoog verheven in zijn "hemel" dat alleen hij met mij contact kan maken. Het is al wonderlijk genoeg dat ik tot op heden contact met hem had. Maar is mijn aanname juist? Het lukte mij toch om de tot op heden gevoerde gesprekken met hem op te starten. Komt dat misschien toch omdat ik meer spirituele en mentale kracht bezit om dat doel te bereiken dan ik zelf veronderstel?

Ik hou het maar op het laatste. Misschien als ik geconcentreerd en sterk aan hem denk lukt het weer om contact met hem te krijgen. Ik probeer het nogmaals. Hallo Pa, wordt eens wakker, ik bijt niet. Beste jongen, ik hoor je echt wel. Ik had vanmorgen wat meer moeite om uit mijn doezelstand te komen. Je vergeet kennelijk even mijn leeftijd en de kwalen die daar uit voort kunnen komen. Kom kom Pa, zo oud ben je toch niet. In jouw hoog verheven wereld ben je, met alle respect, nog een jonkie met je 108 jaar. Ik vroeg mij overigens af of je tijdelijke onbereikbaarheid te maken had met de ontwikkelingen op mijn aardse planeet.

Beste jongen, jouw veronderstellingen horen typisch bij de denkwijze die op jouw planeet gebruikelijk is. Hier gelden totaal andere overwegingen en omstandigheden. De vragen die je stelde in de aanhef van je blog raken mij niet meer. Dat klinkt weer autoritair, zie ik je denken, maar zo bedoel ik het niet. Ik ben nu eenmaal niet meer bij machte om nader in te gaan op de destijds genomen beslissingen laat staan dat ik ze kan terugdraaien.

Ik ben meer nieuwsgierig hoe jij het komende weekend met de ontstane situatie om gaat. Ook al merkte je in een eerdere blog op dat jij je niet hoeft te verantwoorden voor de destijds genomen besluiten. Dat klopt Pa, maar je zou me in zekere zin kunnen steunen door informatie over vroeger te geven, meer dan ik nu bezit. Het gaat immers om hun vader, jouw oudste zoon. Niet zo zeer voor mij persoonlijk maar meer nog om antwoorden te kunnen geven op de vragen van mijn nieuwe familie. Ik merk hoe groot die behoefte is bij hen.

Oke jongen, ik begrijp het, ik zal proberen om je die informatie te geven. Neem allereerst van mij aan dat ik erg was gesteld op mijn twee zonen en mijn dochtertje uit mijn eerste huwelijk. Na de dood van hun moeder, ik bleef als weduwnaar achter, besloot mijn tweede vrouw, jouw moeder, om hen onmiddelijk in het gezin op te nemen. Tot op de dag van vandaag ben ik haar daarvoor zeer dankbaar. Die en haar latere eigen kinderen groeiden onder haar vleugels voorspoedig op.

Je oudste broer werd na zijn schooltijd beroepsmilitair. Hij was een ambitieus man, weliswaar relatief gezien laag geschoold maar dat overkwam meer mensen in die moeilijke tijd van voor, tijdens en na de tweede wereldoorlog. Nederland had rijksdelen over zee, zowel in het oosten als in het westen. Voor jouw broer bood dat de mogelijkheid om meer van de wereld te gaan zien. Hij vertrok zo gauw hij kon per troepenschip naar het voormalige Nederlands Indie om daar zo’n vier jaar te verblijven. Hij verbleef op Java, diende bij de Aan- en Afvoertroepen en trad in het huwelijk met een Javaanse vrouw.
Zijn verblijf werd omstreeks 1949 beeindigd door de overdracht van Nederland aan Indie, het huidige Indonesie. Nederlands Nieuw Guinea volgde pas in 1962, je weet daar als oud-marinier alles van. Met zijn Javaanse vrouw en hun kind, nog een baby, kwamen hij terug naar Nederland.

Ze woonden aanvankelijk bij ons in huis, in afwachting van een eigen woning. Jij hebt hun zoon, die je dus dit weekend weer ontmoet, nog als baby in je armen gehad, je was toen ongeveer 10 jaar oud. Hun dochter heb je helaas nooit gekend. Ik herinner mij dat je zeer op hen gesteld was, ook op zijn Javaanse vrouw. Je vond haar exotisch en adoreerde haar. Ik herinner mij dat je het heel erg vond toen zij naar een andere woning verhuisden.

Dat klopt Pa, de zaken die jij noemt zitten grotendeels ook scherp in mijn geheugen. Daarom verdwenen zij nooit uit mijn gedachten. Daar komt bij dat praten over hen en over die fase van jouw leven in ons gezin taboe was. Nooit kwam ik te weten waar zij verbleven. Zelfs mijn andere broer en zus wisten niet precies waar dat gezin verbleef.
Die fase zoals jij noemt jongen, behoort tot de pijnlijkste van mijn leven. Ik wil mij daar nu voor verontschuldigen, met name voor het feit dat ik nooit meer contact met ze zocht en verzweeg waar zij verbleven.

Door mijn drukke baan heb ik mijn zoon maar voor een gedeelte zien opgroeien. Zoals gebruikelijk in die tijd zorgde je moeder voornamelijk voor de verzorging en opvoeding van mijn kinderen. Eenmaal overzee kende ik mijn zoon helaas alleen uit zijn schaarse brieven aan ons en een paar foto’s van hem en zijn vrouw. Ik herinner mij een foto van hem en zijn jongere broer, die als dienstplichtig militair ook mee moest doen aan de Politionele Akties.

Maar terug naar mijn oudste zoon, hij was een fijne vent, een militair puur sang.
Hij gebruikte het leger om binnen die organisatie hoger op te klimmen. Wellicht hoger dan hem in de burgermaatschappij zou zijn gelukt, een beroep had hij niet geleerd. Helaas weet ik te weinig van het reilen en zeilen van zijn gezin. Wellicht kunnen zijn kinderen daar meer van vertellen dan je denkt.
Dat het gezin door de scheiding uiteen viel was een klap voor hem, voor het gezin en ook voor ons. Dat droeg er vooral toe bij dat we niet zo graag over je broer en zijn gezin spraken. Je moeder en ik wilden de problemen en hen zo snel mogelijk vergeten om door te kunnen gaan met ons leven. Een vorm van overleven zou je kunnen zeggen. Een strategie die echter ten koste ging van de contacten tussen ons en de betreffende kleinkinderen. Je kritiek daarop begrijp ik, daardoor kreeg jij geen contact met hen, dat spijt me verschrikkelijk jongen.

Jullie destijds gekozen strategische aanpak vond en vind ik zeer discutabel. Ik druk mij nu diplomatiek correct uit. Daardoor kregen mijn broer, zussen en ik helaas geen kans om een blijvend contact met hen en hun moeder op te bouwen. Gedane zaken nemen geen keer hoor ik je zeggen. Maar nu, weliswaar laat maar toch, krijg en neem ik de kans om de contacten te herstellen Pa. Ook hoop ik op contact met de moeder van mijn neef en nicht, wie weet.
Maar voor vandaag heb ik weer genoeg informatie gekregen en naar je geluisterd Pa. Pijnlijk allemaal en vrolijker ben ik er niet van geworden. Gelukkig is er ook een lichtpunt voor mij, het vooruitzicht van de komende ontmoeting. Hoe dat gaat hoor je nog van me.
Wordt vervolgd.

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-01. Bookmark de permalink .

2 reacties op gesprek met mijn vader (11)

  1. blogpieper zegt:

    @Jezzebel, ik kijk naar de ontmoeting uit en zie wel hoe ik het mijn vader vertel…..

  2. Jezzebel zegt:

    Ik ben ook erg benieuwd naar die ontmoeting.
    En hoe je dat aan je vader gaat vertellen, natuurlijk🙂
    .

Reacties zijn gesloten.