gesprek met mijn vader (6)

Gesprek met mijn vader.
Hallo mijn zoon, wordt eens wakker. Oke Pa, ik doezelde even weg. Wat is er?
Ik wil gewoon met je praten jongen, alleen neem ik nu eens het initiatief. Ons laatste gesprek had vooral betrekking op het heden. Over waar en hoe ik in mijn hemel verblijf, hoe die wereld er volgens jouw voorstelling uit ziet.
Jij vertelde waarom en vanuit welke doelstelling je onze gesprekken wil voeren en waarom je daarvoor je blog gebruikt. Voor mij nuttige informatie maar kennelijk vergat je dat je vooral over onze vroegere verhouding wil praten.

Dat is zo Pa. Mijn gedachten gingen in de loop van deze dag uit naar de manier waarop je vroeger naar mij keek. Ik had vaak de indruk dat je niet zo tevreden over mij was, dat je me niet waardeerde, niet trots op me was. Ik vraag mij dat nog steeds af Pa, ook of mijn gevoel en waarneming in die tijd juist was of niet. Al sluit ik niet uit dat je, ondanks mijn interpretatie van je blik, mij toch op jouw manier waardeerde.

Het is niet zo dat die situatie destijds voor mij "ondraaglijke" was, ik ging mijn weg toch wel.
Aan de andere kant wil je als kind, vooral in de kwetsbare puberjaren, dat je door je ouders wordt geaccepteerd en gewaardeerd, of niet soms? Ik denk wel eens dat jouw eigen moeizaam verlopen en in mijn beleving bizarre kinderjaren, je moest al vanaf je tiende jaar werken en voor jezelf zorgen, hierin een bepaalde rol speelden.

Tegelijk moet ik in dit verband aan een ander aspect van je denken, beste Pa.
Ma vertelde mij eens dat je tegenover kennissen soms opschepte over mijn sportieve prestaties. Onder meer bij mijn turn- en judo/jiujitsu-wedstrijden. Ook dat herinner ik mij. Als ik je dat hoorde zeggen schoot mij soms het schaamrood naar mijn kaken. Je vertelde dan bijvoorbeeld dat ik drager van "een zwart bandje" was terwijl dat niet zo was.
Een dubbel gevoel kreeg ik daar altijd bij. Liever had ik dat je mijn werkelijke, lagere niveau omschreef en toch trots op me was Pa. Vielen mijn prestaties je in werkelijkheid tegen en bedekte je daarmee mijn soms magere prestaties op judowedstrijden?

Oei, daar heb je een punt jongen, dat je dat hebt onthouden!
Laat ik er dit van zeggen. Ik waardeerde je best in je kinder- en puberjaren. Met name je prestaties op de lagere school en later vond ik goed. Maar ik verwachtte dat je op sportief gebied net zo goed zou presteren, bijvoorbeeld net als ik vroeger. Niet dat ik me voor je schaamde, maar een zekere teleurstelling over je prestaties, met name bij je vechtsport, ervoer ik wel. Ik vond je te weinig prestatiegericht op dat gebied.
Naar buiten toe verborg ik die teleurstelling door je niveau en prestaties tegenover anderen wat op te hemelen. Dat mijn eigen, bizarre jeugd hierbij een rol op de achtergrond speelde, was ongetwijfeld zo. Overigens, als kind en als puber was je beter in turnen, daar was ik erg tevreden over dus zo mager waren je sportieve prestaties ook weer niet.

Nu ik nog eens over onze verhouding nadenk kom ik aan een bespiegeling daarover toe.
Ik herinner mij lieve zoon dat je in je kinder- en vooral je puberjaren voor mij enigzins  "ongrijpbaar" was, vaak afwezig was omdat je graag op straat speelde. Met je moeder had je, anders dan met mij, een warm en open contact, ik was daar wel eens jaloers op. Anders gezegd, jouw eigen gedrag in die tijd speelde in onze verhouding ook een bepaalde rol. Je schiep soms een bepaalde afstand tussen jou en mij. Het lag niet alleen aan mij.
Of jouw houding ten opzichte van mij voort kwam uit ontzag of respect voor mij, dat weet ik niet. Al durf ik, daarop terugkijkend, de stelling aan dat we beiden misschien de veiligheid van "afstand" zochten, zeer tot mijn spijt overigens.

Die afstand werd aanmerkelijk minder toen je ouder werd, een gezin stichtte en Ma en mij wat vaker bezocht in ons bejaardenhuisje. Ik herinner mij gesprekken met jou, vooral toen mijn einde in zicht kwam, die dieper ingingen over onze verhouding en die tussen Ma en mij.

Dat klopt Pa, ook ik herinner mij die fase nog met warmte.
In dit verband herinner ik mij je waardering voor Ma. In het bijzonder voor de wijze waarop ze ons gezin runde en waarop zij jou in de laatste fase van je ziekte verzorgde. Jij was zo close met Ma in die tijd dat ik het toen niet gepast vond om over de kwesties waarover we nu praten, met jou in discussie te gaan.

Dat is zo jongen, het waren destijds niet alleen de laatste maar ook de zwaarste jaren van mijn leven. Dan kijk je terug op je werkzame, je huwelijks- en je gezinsleven. Die fase van mijn leven is van zeer grote invloed geweest op de gezondheid van Ma. Ik realiseerde me toen nog niet hoe zwaar en ingrijpend die fase voor haar was. De wijze waarop zij mij toen verzorgde nam ik als vanzelfsprekend aan.
Acht maanden later, toen ze zich bij mij voegde in mijn hemel, begreep ik dat pas. Nu kijken we daar glimlachend op terug, ik vertel je dat we hier zeer gelukkig zijn.
Ma weet overigens van onze gesprekken en leest net als ik met belangstelling jouw blog.
Wordt vervolgd.

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-01. Bookmark de permalink .

3 reacties op gesprek met mijn vader (6)

  1. Theo zegt:

    Met veel gevoel geschreven.

  2. blogpieper zegt:

    @Jezzebel, bedankt voor je invoelende reactie, stimulans om er mee door te gaan.

  3. Jezzebel zegt:

    @Blogpieper, dit is zo’n mooie reeks die je maakt.
    En dit stuk ontroert me diep.
    Dank voor het delen.
    .

Reacties zijn gesloten.