gesprek met mijn vader (4)

Een nieuw gesprek.
Hallo Pa, aan je reactie gezien, gisteren, merk ik dat je mijn 3e aflevering hebt gelezen.
Ik vraag me nog steeds af hoe je dat nu doet, zo ver van mij verwijderd. Of ben je juist dichterbij dan ik aanneem. Er is immers meer tussen jouw hemel en mijn planeet.
Inderdaad jongen, dat weet ik. Je moet er mee leren leven dat ik met jou communiceer op een wijze, die je pas zult begrijpen als je zelf een "hemelse status" bezit.
Beste Pa, dat moment wil ik liever nog even uitstellen.
En wat mijn aanwezigheid betreft mijn jongen, ik ben inderdaad dichterbij dan je denkt.

Ons vorige gesprek heeft mij nog een tijdje bezig gehouden Pa.
Ik sprak daarover met familieleden en vrienden. Ik bedoel ons gesprek over de oorlogsperiode. Hoe jij, ons gezin inclusief Opa, daarin stonden. Dat er in die periode "goede" en "slechte" landgenoten waren en waar, wat dat betreft, de grenzen lagen.
Helaas zijn er meer vragen dan antwoorden vrees ik. Daar moet ik mee leren leven Pa.

Beste jongen, vanuit mijn "hemelse" positie kan ik, wat die onderwerpen betreft, weinig meer voor je betekenen. Je dierbare Opa en ik hadden een bepaalde rol in die tijd.
We spraken daar na de oorlog niet over, we werden meesters in het zwijgen, ook nu.
Ik raad je aan om vooral, en blijvend, een beroep te doen op je geheugen.
Jammer voor je, maar van je broers, als betrouwbare informatiebronnen, kan je helaas geen gebruik meer maken. Misschien weet je oudere zus nog het een en ander maar de vraag is of zij zich die periode kan en wenst te herinneren. Als ik jou was zou ik eens met haar gaan praten.

Wat je Opa vertelde over mijn verzetsaktiviteiten klopt, misschien heeft hij mijn daden enigzins uitvergroot, dat weet ik niet. Zelf ben ik van mening dat mijn rol bescheiden van aard was. Meer wil en kan ik daar niet over zeggen. Dat geldt ook voor de achtergrond van het nummer in de onderarm van Opa. Kies maar een ander onderwerp.
Oke Pa, ik blijf zoeken naar de achtergrond van Opa maar ik zal een ander onderwerp kiezen. Laten we het eens over jouw vroegere seksleven hebben. Dat onderwerp kwam bij jou, in ons gezin, nauwelijks aan de orde.

Wat krijgen we nou jongen!
Ben je nu helemaal betoeterd, dat is wat mij betreft een onbespreekbaar onderwerp.
Maar juist daarom noem ik dat onderwerp Pa. We zouden toch geen onderwerp schuwen? En wees niet bang, je hoeft me, mede gelet op mijn leeftijd en ervaringen, nu niet meer voor te lichten. Wat ik me destijds afvroeg en me nu nog bezig houdt is de vraag waarom er op dat onderwerp zo’n groot taboe rustte. Waarom je daar in ons gezin zo krampachtig over deed.

Je maakt het me nu vreselijk moeilijk jongen.
Je vergeet kennelijk dat er ook in andere gezinnen niet makkelijk over dat onderwerp werd gesproken, althans voor zover ik me dat kan herinneren.
Dat weet ik Pa, ik vind dat overigens een slap excuus. Het neemt niet weg dat ik het beter had gevonden als jij en Ma mij goed hadden voorgelicht. Wat ik er destijds van wist leerde ik vooral op straat. En zeg nou zelf Pa, is dat nu zo’n goede leerschool voor zo’n gevoelig onderwerp?

Ik geef het toe, het zelf ontdekken van je eigen en andermans sexsualiteit is spannend, avontuurlijk en heeft zo zijn charmes. Maar over mijn eerste "geklungel" op dat gebied zal ik het maar niet hebben, dat hoorde er wel bij, maar trots ben ik er niet op.
 Terugkijkend beste Pa, liepen wij in onze pubertijd het gevaar om "ongewenst moeder en/of -vader" te worden. Daar ben ik mij ernstig van bewust. Over de maatschappelijke positie en consequenties voor mij, voor de meisjes in dit verband, zal ik dan maar zwijgen. Ik herinner mij een ander aspect van je Pa.

Ik vond je, afgezien van je zwijgzaamheid, ongelooflijk preuts in die tijd.
Dat klopt jongen, ik ben me daar best van bewust. Ik troost mij met de gedachte dat de hele samenleving nogal preuts was in die tijd. Je moeder niet, die was in dit opzicht, en tot mijn genoegen mag ik wel zeggen, minder geremd.

Er schiet me nog wat te binnen Pa.
In die periode, zo rond mijn tiende jaar, vroeg ik me af hoe jij en Ma toch aan kinderen kwamen. Op straat had ik het een en ander reeds gehoord maar alleen de gedachte al dat jullie "het" ook deden, vond ik afschuwelijk. Ouders doen dat niet, behoorden dat althans niet te doen.
Toen ik van vriendjes op straat hoorde hoe het in zijn werk ging, moest ik afscheid nemen van mijn aanname dat kinderen uit de boerenkool kwamen of via de ooievaar.
Dat was het moment waarop ik aan Ma vroeg hoe het mogelijk was dat zij op twaalfjarige leeftijd mijn oudste broer baarde. En weer werd er door Ma een tip van de sluier opgelicht: mijn broer was van jouw eerste vrouw Pa, niet van mijn moeder.
Ook mijn andere broer en zus hadden die achtergrond en bleken dus mijn halfbroer respectievelijk -zus te zijn. Dat veranderde overigens niets aan mijn liefde voor hen.

Ma verwonderde zich over mijn vragen, ‘en dat op die leeftijd" zei ze. Ze maakte toen van die gelegenheid gebruik om mij enigzins voor te lichten. Dat wil zeggen, ze vertelde het bekende verhaal van de "bloemetjes en de bijtjes". Dat schiet ook niet op vond ik en ook zij liet toen de mogelijkheid liggen om mij op dat moment serieus voor te lichten.

Beste jongen, helaas had ik niet door wat er zich allemaal in jouw koppie afspeelde.
Ik verzeker je dat ik een goede sexuele relatie met je moeder had. Daar wil ik het voorlopig bij houden. Ik heb er behoefte aan, beste jongen, om dit onderwerp maar te laten rusten. Ik stel voor om morgen een ander onderwerp te kiezen voor ons gesprek.

 Wordt vervolgd.

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-01. Bookmark de permalink .

4 reacties op gesprek met mijn vader (4)

  1. Theo zegt:

    Bent het met Smokey eens.
    Zo zouden veel ouders van onze generatie het ook gedaan hebben.
    Dus niet.
    En sexualiteit tussen ouders is voor kinderen toch altijd wel een onbetreden terrein.

  2. smokey zegt:

    Mooi geschreven met inlevingsgevoel voor jouw vader.

  3. blogpieper zegt:

    @Jezzebel, bedankt voor je reactie, het is in zekere zin confronterend maar ik wil het toch "luchtig" houden, een leuke zoektocht naar mijn vader en mijzelf.

  4. Jezzebel zegt:

    Mooi hoor deze innerdialoog met je vader.
    Best confronterend voor je zelf ook denk ik.
    .

Reacties zijn gesloten.