Breskens Haven, zeilen naar eindpunt Zierikzee

De haven van Breskens, 7 juli 1997.
Ben en ik werden vanmorgen wakker met mooi, zonnig weer. Tony had het besluit genomen om vandaag in de haven van Breskens te blijven. Hij wilde van de gelegenheid gebruik maken om de "Hootact" te bevoorraden. Dat hield tegelijk in dat Ben en ik boodschappen moesten gaan doen aan de wal, in de dichtsbijzijnde supermarkt.
Maar voordat we dat plan uitvoerden maakten we onszelf en het jacht eens flink schoon, het zogenaamde "schoonschipmaken".

Na die stevige klus aan boord wandelden we naar de supermarkt. Dat viel qua afstand flink tegen, die was verder weg dan we dachten. Vooral op de terugtocht merkten we dat, toen we onze boodschappen deponeerden in een winkelwagentje en daarmee terug liepen naar ons jacht. De kar liep stroef en we hadden onderweg behoorlijk veel last van de hitte.
Onderweg waren we genoodzaakt om af uit te rusten en ja, dan zoek je een café op en neem je een koel trappistenbiertje op het terras.

Terug aan boord en nadat we de voorraad voedsel en drank in de (koel-) kasten hadden opgeslagen, beloonde Tony ons. Hij kwam met het aanbod om ‘savonds uit eten te gaan in een als goed bekend staand jachtclubhuis aan de haven. Een uitstekend idee vonden Ben en ik.
Die avond genoten we met de hele crew van een uitgebreid 3-gangen vismenue, met daarbij een lekker glas wijn. Tony deelde ons bij deze gelegenheid mee dat hij van plan was om de andere morgen naar Zierikzee te zeilen. In het vooruitzicht van ons afscheid sprak ik met hem af wanneer en waar Ben en ik van boord zouden gaan, op weg naar huis.
Daarna zochten we onze kooien op.

8 juli 1997, zeilen naar Zierikzee, naar huis.
Ook vanmorgen scheen de zon, het beloofde een prachtige (zeil-) dag te worden.
Ik maakte voor de laatste keer een uitgebreid Engels ontbijt voor de hele crew en nam alvast een voorschotje op ons komende afscheid. Zoals ik al opmerkte, het was een prachtige, zonnige dag maar er was helaas (te) weinig wind en die kwam ook nog uit de verkeerde hoek. Tony besloot om de motor aan te zetten en zo voeren we de haven uit. Eenmaal buitengaats staken we de Westerschelde over. We zagen af en toe een vrachtschip van en naar Antwerpen varen en, na korte tijd, bespeurden we de contouren van Vlissingen. We voeren om de kop van Walcheren heen en vervolgens, langs Roompot, in de richting van de Oosterschelde.
Daar zagen we al snel de grote brug over de Oosterschelde opdoemen. Kort daarna, omstreeks 17 uur, zagen we Zierikzee en koersten we naar de aanmeerplaats in de haven.

Na het aanmeren werd het tijd om mij op het naderende vertrek voor te bereiden en om mijn koffers te pakken. Dat was snel gebeurd want zoveel kleding en bagage had ik niet bij mij.
Ik zocht de havenmeester op in zijn kantoortje en informeerde bij hem naar de halte en de vertrektijden van het openbaar vervoer.

Bij mijn terugkomst aan boord realiseerde ik mij dat de tocht er bijna op zat. Het was een fijne en leerzame zeiltocht geweest. Ik maakte kennis met mensen die, net als ik, van zeilen en van de zee hielden en dat schept een band. Die onderlinge band werd sterker naarmate we meer beleefden onderweg. Je leert dan elkaar beter kennen en op elkaar vertrouwen, ook in slechte omstandigheden zoals bij storm en regen. Ik stelde die avond vast dat ik over het (mijn) naderende vertrek een dubbel gevoel had. Aan de ene kant de vreugde van het weerzien van je familie en vriendin, aan de andere kant het afscheid van de mensen aan boord van de "Hootact" waarvan je gaandeweg de reis bent gaan houden. Maar uiteindelijk kreerg mijn eerste gevoel de meeste voorrang, ik keek uit naar het weerzien van mijn naasten.
Vanavond besloot Ben om voor de hele crew te gaaan koken, dat kon hij beter dan ik.
Ik ben meer voor een Engels ontbijt en ik nam mij voor om dat idee de andere morgen vorm en inhoud te geven.

Tony bood mij ‘s avonds, toen we op een terras aan de haven zaten, een kop koffie met cognac aan. Een lief gebaar van deze oude en sympathieke man. Daarna telefoneerde ik met mijn achterban en kondigde mijn thuisreis aan. Ben en ik maakten onze laatste "kiekjes" van de "Hootact", van de crew en van het mooie Zierikzee. Daarna zochten we onze kooien op en vielen kort daarna in slaap.
Wordt vervolgd.

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-10. Bookmark de permalink .

7 reacties op Breskens Haven, zeilen naar eindpunt Zierikzee

  1. Jan-Groet zegt:

    Sommig afscheid gaat nooit meer weg…

  2. blogpieper zegt:

    @Jezzebel en Jan-G: bedankt voor jullie reacties en aanbevelingen. Ik hou de laatste aflevering, het afscheid en het vertrek naar huis, bewust "klein". Dat neemt niet weg dat ik destijds het afscheid vrij emotioneel vond maar het is al zolang geleden …………….. vandaar.

  3. Jezzebel zegt:

    Uiteraard benieuwd naar meer. 🙂
    Ik heb de hele serie met veel plezier gevolgd.
    .

  4. Jan-Groet zegt:

    Goed idee, ik ben voor…
    ik kan me niet anders voorstellen dat Jezzebel dat ook is…
    ik had hem al aanbevolen…. zag ik bij het aanbevelen
    groeten

  5. Jezzebel zegt:

    Bijna thuis.
    Benieuwd ook naar de laatste aflevering.
    .

  6. blogpieper zegt:

    @Jan-Groet, donderdag publiceer ik de laatste aflevering van deze zeiltocht. Ik maakte meer zeiltochten. Misschien maak ik hierna een verslag van mijn zeiltocht op een trimaran naar Gotenburg en weer terug.

  7. Jan-Groet zegt:

    Bijna…. ben benieuwd naar de volgende…
    groeten

Reacties zijn gesloten.