Zeilen van Nieuwpoort naar Oostende Belgie

De haven van Nieuwpoort, 5 juli 1997.
Deze ochtend sliepen we heerlijk uit, we ontbeten gezamenlijk in een ontspannen sfeer. Na overleg met schipper Tony besloten we om ongeveer 12,00 uur uit de haven van Nieuwpoort te vertrekken. We hadden een voor ons doen kort zeiltochtje voor de boeg, zo’n 10 mijl.
Het tij voor deze kust was deze keer met ons. Omdat er (te) weinig wind was om op tijd ons doel te bereiken werd de motor aangezet. Meer voor de vorm zetten we daar op de kleine mast nog een klein zeiltje bij, zo’n zeiltje beinvloedt in gunstige zin de koers van het schip.

In verband met de komst van een nieuwe "opstapper" in Oostende, maakten Ben en ik tijdens de zeiltocht de "Hootact" schoon. Je kon na afloop van onze aktiviteit als het ware van het dek van de "Hootact" eten.
De bezoekers, die in de namiddag in Oostende zouden arriveren, waren volgens Tony echte Groningers. Ze kwamen uit Delfzijl. Het was een broer van Gé met zijn vrouw en hun 16 jarige dochter Claudia. Zij was van plan om gedurende een week met ons mee te varen.
Ze had nog nooit gezeild, een echte leek dus. Volgens Gé hoopte en verwachtte dat ze veel ervaringen op zou doen tijdens deze komende zeiltochten.

Maar terug naar de zeiltocht. De zeilomstandigheden waren tijdens deze korte tocht niet echt opwindend te noemen. We meerden ’s middags aan in de haven van Oostende, zonder noemenswaardige incidenten. Aan de wal ontmoetten we onze bezoekers en dronken met hen een borrel in het clubgebouw in de haven. Daarna wandelden we naar de "Hootact" en lieten we hen het jacht zien.
Een wandeling naar het centrum van Oostende zat er voor Ben en mij helaas niet in. We bleven daarom aan boord. Na de gezamenlijke borrel en het bezichtigen van ons jacht vertrokken de gasten. Hun dochter Claudia bleef achter op het jacht en richtte haar kooi in voor de komende zeilweek.

Vertrek uit Oostende, op weg naar Breskens, 6 juli 1997.
Vanmorgen sliepen Ben en ik lang uit. Ik dacht nog ‘dat moet geen gewoonte worden’. We werden door de incidentloze zeiltochten van de laatste dagen veel te lui en te gemakzuchtig vond ik en -laten we wel wezen- dat is niks voor een oud-marinier.
Ik zorgde deze morgen maar weer eens voor een uitgebreid Engels ontbijt. Dit ook vanwege onze gast Claudia, voor onze onvolprezen schipper Tony en zijn vriendin Gé en voor Ben en mij. Ik vierde daarbij ook een klein feestje voor mijzelf. Deze dag werd mijn zoon namelijk 20 jaar en al mijn gedachten gingen naar hem uit. Ik realiseerde mij opeens hoe snel hij en mijn dochter -zijn oudere zuster- volwassen zijn geworden.
Mijn gedachten gingen automatisch uit naar de tijd dat ik zelf twintig jaar was. Ik diende toen als marinier in het toenmalige Nederlands Nieuw Guinea waar ik een stevige vervolgopleiding volgde en op basis daarvan regelmatig oefende en menig patrouille liep.

Ik had in die tijd een totaal andere scholings-, culturele en maatschappelijke achtergrond dan hen. Ik groeide ik op in een eenvoudig kruideniersgezin met de voor die tijd vaste rollenpatronen voor man en vrouw. Een groot deel van mijn jeugd speelde zich af in wat men toen noemde "achterbuurten" hetgeen mij stevig heeft beinvloedt, ik kan tegen een stootje. Het gezin bestond uit een hardwerkende vader, een buitengewoon lieve en hard werkende moeder, een inwonende opa -naar wie ik was vernoemd- en ik had nog 2 broers en 4 zussen. Mijn kinderen kenden ook een warme gezinssituatie maar kregen door onze in de loop van de jaren verkregen relatieve welstand de kans om goed (beter) vervolgonderwijs te volgen.
Tot en met de universiteit. Daarmee waren zij de eerste in de familiegeschiedenis die zo’n kans kregen en ook wisten te benutten. Jullie begrijpen dat ik toen reuze trots op hen was en nog steeds ben.

Maar terug naar de "Hootact". Ik probeerde mij voor te stellen hoe mijn zoon zijn verjaardag zou vieren en met wie. Een ding stond vast, hij vierde zijn verjaardag zonder mij, alweer een nieuwe ervaring voor ons beiden. Ik probeerde deze ochtend hem en mijn dochter te bellen, helaas zonder resultaat. Balen.

Omstreeks 12 uur vertrokken we uit de haven van Oostende, op weg naar Holland, naar de haven van Breskens. Aanvankelijk hadden we weinig wind maar dat veranderde gedurende de tocht. Windkracht 2 a 3 beaufort, enigzins bewolkt maar daar kwam later een lekker zonnetje bij en -gelukkig- wat meer wind. Het werden gaandeweg prima zeilomstandigheden. Met name was dit prettig voor onze beginnelinge Claudia. Zij werd door Ben en mij wegwijs gemaakt met de diverse onderdelen van ons jacht inclusief de taken die van haar tijdens het zeilen werden verwacht. Zij genoot zichtbaar.

Aan de kustlijn, aan stuurboordzijde, zagen we op deze prachtige dag de badplaatsen zoals onder meer Heist en Knokke die België in deze regio zo geliefd maakte. Daarmee is niet gezegd dat ik die kust altijd even fraai vond. Met name de vele hoogbouw van de hotels en de appartementen in de badplaatsen "vervuilden" soms de kustlijn.
Daar waar de Belgische kust overging in de Hollandse, vlak voor Cadzand, verwisselde ik met enig ritueel de Belgische vlag voor de Hollandse. Ik realiseerde mij met enige spijt dat het eindoel voor mij steeds dichterbij kwam en daarmee het afscheid van Tony en gehele crew naderde.

Aankomst in de haven van Breskens.
Omstreeks 17,30 uur kwam de grote jachthaven van Breskens in zicht en meerden we aan.
Het bleek een grote haven te zijn hetgeen onder meer bleek uit het feit dat de douches en het clubgebouw een behoorlijk eind lopen van onze aanlegplaats verwijderd waren.
Zodra we ons hadden opgefrist zocht ik opnieuw een telefoon en via mijn dochter kon ik zo mijn zoon bereiken en hem feliciteren. In die periode maakte ik nog gebruik van het zogenaamde "Buzz-nummer" van mijn dochter en schoonzoon. Vraag me nu niet meer hoe dat werkt maar het lukte en ik kon zelfs nog even spreken met mijn kleindochter.
Hoe gemakkelijk -en vanzelfsprekend- gebruiken we nu onze mobiele telefoon voor dat doel realiseer ik me nu. Kan er nu nog iemand zonder mobiele telefonie ?   Wordt vervolgd.

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-10. Bookmark de permalink .

4 reacties op Zeilen van Nieuwpoort naar Oostende Belgie

  1. brummie zegt:

    @blogpieper, ik lees zo nu en dan je reisverslagen. Wat ik leuk vind is de "simpelheid" van je verslagen, zonder opsmuk, zonder dikdoenerij, terwijl ik weet dat de situatie op zee soms zeer hectisch kan zijn.
    Ik begrijp dat deze reis binnenkort eindigt. Ga je nog door met andere reis- (lees zeil-) verslagen ?

  2. blogpieper zegt:

    @Jan-Groet, bedankt voor je reactie en die marinier was ik niet.
    @Jezzebel, dicht bij je einddoel komen kan zowel vreugde- als heimwee gevoelens oproepen is mijn ervaring. Vreugde omdat de reis geslaagd is zoals hij was gepland, vanwege de zekerheid dat er geen ernstige ongelukken zijn gebeurd, een reeks van positieve (nieuwe) ervaringen op heeft geleverd en vanwege de in het verschiet liggende verwelkoming door en het verlangen naar je vriendin en je familie.
    In die zin bedoel ik mijn gevoelens over heimwee zoals jij die zo vaak beschrijft in jouw fantastische blog. Het gaat altijd ergens over vind ik.

  3. Jezzebel zegt:

    Ik kan me voorstellen dat hoe dichterbij het einddoel je komt, de heimwee al toeslaat zels als het nog niet zo ver is.
    Ik bedoel natuurlijk, dit ken ik. 🙂
    Weer met veel plezier gelezen.
    En aanbevolen.
    .

  4. Jan-Groet zegt:

    hoi,
    prettig om te lezen, ik blijf het volgen…
    Zou het kunnen dat wij elkaar ontmoet hebben op het braassemermeer afgelopen zomer?
    Ik heb een oud marinier geholpen met een slippende askoppeling.. Er moesten gaten geboord worden in de schroefas, en op zondag was er weinig te organiseren…met mijn boortje is het uiteindelijk gelukt…
    Wat me opviel is dat er allemaal munitiekisten aan boord stonden voor het opbergen van gereedschap, en toen vertelde hij over zijn dienstijd daar…
    met de groeten van Jan

Reacties zijn gesloten.