Zeilen van Port Hamble naar Brighton

27 juni 1997, Port Hamble Marina.
De afgelopen nacht kenmerkte zich door zeer slecht weer, gepaard gaande met harde wind en regen. Tony schatte de situatie zo ernstig in dat hij besloot om vandaag in de haven te blijven.
Nog een dagje Port Hamble dus. Ben en ik maakten van de situatie gebruik om onszelf en onze kleding eens goed te reinigen. Het douchen kon aan boord maar het wassen van onze kleren deden we aan de wal, in een Dry Cleaning.
Maar eerst verzorgde ik een ouderwets Engels ontbijt voor de hele bemanning. Dat verliep overigens niet zonder problemen, bij het roosteren van het brood ontplofte de "Hootact" bijna.
Ik ontdekte ook hoe het roostergedeelte van mijn eigen (Engelse) kooktoestel op mijn cat werkte. Het toestel aan boord van Tony’s jacht bleek namelijk identiek te zijn aan de mijne en ik had tot op dat moment nooit geweten hoe dat werkte. Zo zie je maar weer…..
Tony en Ge gingen aan de wal shoppen, Ben en ik bleven na de wasbeurt aan de wal aan boord.

Jim en Ann nodigden Ben en mij uit bij hen thuis. Hun dochter Hanna vierde met haar klasgenoten hun goed afgelegde examen met een eindejaarsbal. Die traditie hielden ze, net als hun ouders, in ere. Dat ging heel formeel: allen zeer deftig en formeel gekleed.
De mannen in een zwarte smoking met mooie overhemden en een strikje. De vrouwen in een galajurk, wat heet galajurk: prachtige galajurken die hun mooie jonge lijven benadrukten, dit alles afgerond met een lange boa. Zeer stijlvol.
Het eten die avond viel echter tegen, fish and chips met een glaasje wijn, wat een combinatie.
Hanna kreeg die avond, nadat we het eindbal achter ons hadden gelaten en op weg gingen naar een pub voor nog een ‘afzakkertje’, problemen. Zij had geen identiteitspapieren bij zich, was zij vergeten. Paniek, ook bij haar ouders die daar niet op waren voorbereid en -tot mijn verrassing- daarover lichtelijk geschokt waren. Jim, haar vader, wilde perse in die pub de avond afronden en ging tenslotte de papieren thuis ophalen. Zo werd het toch nog gezellig en al met al nog een leuke avond. Het afscheid van Jim, Ann en Hanna was hartelijk.
Aan boord van ons jacht nam Tony het besluit om de volgende dag naar Brighton te zeilen. Daarna zochten we onze kooien op.

28 juni 1997, op de motor naar Brighton.
Na een uitgebreid ontbijt stelden we vast dat het weer er goed uitzag. Een mooie blauwe lucht en een zonnetje. Echter, voldoende wind, nodig om er een fijne zeiltocht van te maken, was er tot onze teleurstelling niet. We maakten het jacht gereed voor de komende tocht, Tony startte de motor. Zeilen was er deze dag helaas niet bij, we voeren zeer regelmatig op "de automatische piloot".

Tegen een uur of 4 in de middag kwam de mooie en eigentijdse badplaats Brighton in zicht en even later meerden we aan in de -destijds dure- jachthaven. Ben en ik wilden Tony en Ge eens verwennen en we boden hen een diner aan. We zochten een leuk restaurant uit aan de haven. Het restaurant vormde een onderdeel van een nieuw en multifunktioneel winkelcentrum, dicht bij de jachthaven. Tony mocht van ons de maaltijd uitkiezen, samen met Ge koos hij voor een uitgebreid vleesgerecht.

In het restaurant maakten wij kennis met een wat ouder echtpaar. Zij zeilden met een groot aluminium zeiljacht, een 60-voeter. Dit hypermoderne jacht was van alle gemakken voorzien, alle funkties, nodig voor het zeilen, werden hydraulisch vanuit de kuip bediend. Zij kozen daar voor omdat ze zonder bemanning zeilden, enige fysieke beperkingen hadden en daarom alles vanuit de kuip wilden bedienen.
Gezellig over hun zeilervaringen babbelend kwamen ze bij ons aan tafel zitten. ’s Avonds dronken we bij hen aan boord nog een borreltje waarna we terug gingen naar de "Hootact" en onze kooien opzochten. Omdat we van plan waren om de andere dag vroeg te vertrekken zetten we de wekker op 7 uur.  Wordt vervolgd.

Advertenties

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-09. Bookmark de permalink .