De zeiltocht van Cowes naar Yarmouth Harbor

22 juni 1997, vertrek uit Cowes, Jim verlaat ons.
Schipper Tony deelde ons na het eerste kopje thee aan boord mee (mij in het bijzonder omdat ik altijd voor het Engelse ontbijt zorgdroeg) dat we die ochtend niet aan boord van de "Hootact" maar in een tent op het haventerrein zouden ontbijten.
Hij voegde er aan toe dat "nette" kleding in dit geval niet verplicht was. Ik vermoedde dat er iets bijzonders plaats moest vinden. Aan de ontbijttafel gezeten, in de tent op de wal, vertelde Tony toen dat Jim afscheid van ons ging nemen. Zijn werk riep hem terug.

Het bevreemde mij reeds dat Jim, anders dan wij in onze zeilkleding, zo netjes gekleed was. Met zijn grijze broek, zijn lichtblauwe overhemd met stropdas en daarover een keurige donkerblauwe blazer. Het beeld van een beschaafde, vitale en serieuze manager.
Maar het moet gezegd, ik was behoorlijk aan Jim aanwezigheid gewend geraakt. Aan boord van de "Hootact" bleek hij een verdomd aardige en behulpzame maat. Als ervaren (wedstrijd) zeezeiler gaf hij ons regelmatig zeer bruikbare adviezen over alle aspecten van het zeezeilen. Ben en ik leerden op die wijze veel van hem.

De bedoeling was dat wij Jim zouden wegbrengen naar de haven van Southampton. Daar zou hij worden opgewacht door zijn echtgenote die hem per auto naar zijn werk zou brengen.
Na het afmeren in de haven van Cowes staken wij, in zeer slecht weer, The Solent over.
Voornamelijk op de motor varend omdat de wind en de sterke stroming ons te veel parten speelden. Wij voeren in de richting van Southampton en na een kort en hartelijk afscheid stapte Jim over op een lokale veerpont en voer hij naar de kade, naar zijn vrouw en zijn werk.

Op weg naar Yarmouth Harbor.
Inmiddels was het weer steeds slechter geworden. In de stromende regen, gepaard gaande met een harde wind, zeilden we over The Solent naar Yarmouth Harbor.
Met een vol grootzeil en een kleine genua ging het zeilen aanvankelijk nog redelijk. Maar het weer werd steeds slechter, het begon te onweren, compleet met felle bliksem schichten en windstoten.
De golven in The Solent werden wilder en hoger, ook de sterke stroming in dit vaarwater was van invloed op het varen en de door Tony uitgezette koers. Het was hard werken voor met name Ben en ik. Natuurlijk, iedereen aan boord moest hard werken, maar dat gold voor ons in het bijzonder omdat wij, werkend op het gladde en drijfnatte dek, blootstonden aan deze weersomstandigheden.

Voor Tony waren de slechte weersomstandigheden aanleiding om ons te vragen de zeilen naar beneden te halen. Onder deze omstandigheden was dat zwaar werk, vooral omdat het jacht flink te keer ging en stampte als een wild beest.
Uiteraard waren Ben en ik er op gekleed, compleet met onze zuidwesters op, maar na verloop van tijd waren we toch drijfnat en doorweekt. Na onze werkzaamheden aan dek konden we af en toe redelijk op adem komen in de stuurhut. Onder deze omstandigheden zagen we helaas weinig van de fraaie kust en de stadjes aan de noord- en de zuidzijde van The Solent. Af en toe passeerde er een schip.

Na enige tijd zagen we in de verte de havenmond van Yarmouth Harbor. Het aanmeren onder deze omstandigheden verliep wat moeizamer dan we gewend waren. Maar uiteindelijk lukte het ons om de "Hootact" veilig aan de palen 4 en 5 vast te leggen.

Onze eerste zorg was om onze natte kleren uit te doen en om deze goed op te bergen. Zeilers weten dat dit belangrijk is omdat het schip na het zeilen weer piekfijn in orde moet zijn. Je moet de andere dag weer kunnen wegvaren. Vervolgens trokken we droge kleren aan. Met een "watertaxi" voeren we daarna naar de wal om te gaan passagieren. Ben bleef met de schipper en zijn vriendin aan boord.

Charley en ik gingen ‘stappen’ en ondertussen een paar foto’s maken van de omgeving. Dat nam enige tijd in beslag, menig pub werd aangedaan en het werd steeds gezelliger. We vergaten zelfs dat onze maten aan boord op ons zaten te wachten met het eten. Geen beste beurt dus…. Terug aan boord kwamen we dat te weten. Tony, Ge en Ben waren woedend op ons.
We bekenden deemoedig schuld en beloofden hen plechtig om dat nooit meer te laten gebeuren. We wilden een gebaar maken en namen ons voor om de andere morgen vroeg op te staan. Charley en ik spraken daarom af om samen voor een geweldig ontbijt te gaan zorgen hetgeen geschiedde.

Yarmouth bleek overigens een prachtige (haven-) plaats te zijn. Een historisch stadje met schitterende straatjes en een leuke omgeving. Ik vergeleek het in zekere zin met de kleine Zuiderzee-stadjes in Nederland. Ik nam mij daarom voor om nog eens terug te gaan, samen met mijn vriendin, om deze plaats wat intensiever te bekijken. Helaas is dat bij een voornemen gebleven.
Ik ben tot op heden niet teruggegaan naar deze plaats, maar het voornemen blijft….

s’Avonds kregen we bezoek van een aardige beeldend kunstenaar, een goede bekende van Tony. Hij bleek veel geld te verdienen aan zijn -veelal traditioneel geschilderde- olieverf-schilderijen met zeeschepen en zee-gezichten.
Tony bleek daarvan zeer gecharmeerd.  Wordt vervolgd.

Advertenties

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-09. Bookmark de permalink .

4 reacties op De zeiltocht van Cowes naar Yarmouth Harbor

  1. blogpieper zegt:

    @Robert, Jezzebel en Klaverblad, leuk dat jullie mijn verslag graag lezen en er van genieten. Er volgen in de komende tijd nog meer afleveringen.

  2. Klaverblad zegt:

    Graag gelezen.
    Informatief en persoonlijk.

  3. Jezzebel zegt:

    Ik heb ook van je verhaal genoten.

  4. Robert zegt:

    Heerlijk om weer te lezen aanbevolen, want ik ben gek van zeilen.
    Groet Robert

Reacties zijn gesloten.