De zeiltocht van Dover naar Eastbourne

Het vertrek, op 16 juni 1997.
Vandaag stond de hele bemanning vroeg op. We ontbeten uitgebreid en bespraken daarna met schipper Tony de komende zeiltocht naar Eastbourne. Iedereen kreeg en had zijn taak aan boord. Ook die van Ben en mij werden uitgebreid doorgesproken. Bij die taak behoorde onder meer dat we om het half uur onze positie vast moesten stellen, die moesten meedelen aan de schipper zodat die in het logboek kon worden bijgeschreven. Andere relevante bevindingen gedurende de tocht werden overigens ook in het logboek vermeld. Dit logboek heb ik helaas niet in mijn bezit. Ik moet het anno nu dus doen met mijn bescheiden aantekeningen in een schoolschriftje.

De zeiltocht van Dover naar Eastbourne.
We vertrokken op de motor om 10,50 uur vanuit de binnen- naar de buitenhaven van Dover, een tochtje van ongeveer 10 minuten. De zeilen lagen opgevouwen op de gieken.
Eenmaal buitengaats gingen die aan de beide masten omhoog en koersten we (230 graden) "voor de wind" langs de markante zuidkust van Engeland. Het was zonnig weer, weliswaar wat heiig, een goede wind en we konden volop genieten van het zicht op de fraaie kust.
De grote genua (een "super-grootzeil") aan de hoofdmast werd, in verband met de voorspoedige windrichting, al snel vervangen door een spinaker. Gezien de omstandigheden begrijpelijk maar, zo bleek later, het was geen onverdeeld succes. De spinaker draaide zich min of meer regelmatig om het voorstag. Ben en ik hadden onze handen vol om deze steeds weer los te krijgen, de harde wind speelde hierbij een belangrijke rol. Een bijkomend probleem vormde de zeilen-zelf, deze waren nog van het "oude bruine type", niet licht maar loodzwaar. Hard werken geblazen dus voor Ben en mij maar desondanks zeilden we prima richting onze bestemming die dag, Eastbourne Harbor.

Omstreeks 14,30 uur kregen we het silhouet en de vuurtoren van Dungeness in zicht, een herkenbaar orientatiepunt. De kustlijn krijgt vanaf dat punt een ander verloop. meer westelijk in de richting van Hastings. Onderweg kregen we ook nog problemen met de spinakerboom maar ook dat probleem werd gaandeweg de zeiltocht opgelost.
Dit deel van de tocht verliep verder vrij rustig zodat we vaak konden genieten van de prachtige kuststrook tussen Dungeness, Hastings en Eastbourne. Het min of meer subtropische klimaat aan de zuidkust van Engeland en het geaccidenteerde en afwisselende landschap speelt hierbij een belangrijke rol.
De wind en de bij velen bekende stroming in dit gedeelte van Het Kanaal dreven ons af en toe aardig uit de koers uit de koers. Omstreeks 17, 40 uur voeren we om die reden enige tijd op de motor om vervolgens op de juiste koers naar ons einddoel van die dag te varen.
Tony liet Ben en mij regelmatig toe in zijn stuurhut, zodoende mochten we gedurende de tocht enige tijd achter het roer plaatsnemen. Hij bleek tot mijn blijdschap geen "autoritaire" maar een beminnelijke schipper te zijn en een echte "leermeester". Ik leerde van hem het nodige over navigatie, positiebepaling en het koersverloop. Ook vertelde hij ons op welke wijze en momenten, dit mede gelet op de wind (-kracht en -richting)  en de behoorlijke en soms sterke stroming in dit vaarwater, voor passende zeilen moest worden gekozen.

Bestemming bereikt.
Omstreeks 20,00 uur voeren we Eastbourne Harbor binnen, haalden de zeilen naar beneden en borgen ze netjes op. Terwijl Tony de havenmeester bezocht namen wij alvast een biertje voor onze rekening, tijdens de tocht werd er geen (nooit) alcohol gedronken.
Tony had inmiddels contact opgenomen met enige zeilvrienden aldaar, hij bleek een belangrijke positie in het zeiljachten-wereldje te bekleden (The Fisher Owners Association).
Dat hield in dat we weliswaar aan boord zouden eten maar samen met de door hem opgetrommelde vrienden. Deze bleken ook een "Fisher" zeiljacht te bezitten, zij het een kleiner type van 37 voet lengte.
De gezamenlijke maaltijd was gezellig en verliep succesvol. Er werd veel gepraat, veel gegeten en gedronken en menig stoer zeilverhaal werd verteld. Die avond gingen we zeer laat in onze kooien. Tony deelde ons voor het naar kooi gaan nog mee dat we de volgende dag vroeg moesten opstaan want hij wilde van Eastbourne naar Portsmouth zeilen. Wordt vervolgd.

Advertenties

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-08. Bookmark de permalink .

6 reacties op De zeiltocht van Dover naar Eastbourne

  1. Jezzebel zegt:

    @Blogpieper, lekker 🙂

  2. blogpieper zegt:

    @Jezzebel: bedankt voor je warme belangstelling,
    Mijn plan was om deze reis "sober" te verslaan hoewel…….
    ik vond het als prille zeiler wel een spannende reis en ervaring
    jouw opmerking maakt dat ik de spannende momenten
    spannend zal beschrijven, waarom ook niet……………..

  3. Jezzebel zegt:

    Prachtig blog.
    Heerlijk om het met je mee te beleven.
    Wat klinkt als het begin van een spannende reis.
    Ik heb je bij mijn favorieten gedaan.
    Ik kom vaker bij je kijken 🙂

  4. blogpieper zegt:

    @Klaverblad: ben op zoek naar mijn (toen nog analoge) foto’s maar vond ze niet. Het zoeken gaat door en zodra ik ze heb probeer ik ze aan mijn verslag toe te voegen.
    @R. Kruzdlo: ik kan het me voorstellen. op de zeeen voor Spanje heb ik nooit gezeild, helaas……

  5. R. Kruzdlo zegt:

    Ik zou zo mee willen. Heb je weleens op de zeeën voor Spanje gezeild bv Portbou
    Groet Robert Kruzdlo

  6. Klaverblad zegt:

    Jammer dat een illustratie ontbreekt.
    Ik heb je verslag wel toegevoegd aan een groep.

Reacties zijn gesloten.