Vind ik wandelen wel leuk ?

Vanmorgen vroeg opgestaan. Mijn medisch verplichte 1 uurs-wandeling gepland en uitgevoerd. De wandeling ging deels over de Veluwe, waar ik vlak bij woon, en deels over de weg van Velp naar Rozendaal en terug. Het eerste deel over de Veluwe was prachtig, de natuur in ruste, stilte overal, wat een luxe. Vermoeiend ook vanwege de hellingen. Maar dat is goed, die inspanningen, krijg je stevige spieren van en gezonde longen zegt mijn huisarts. Ik geloof hem. Eenmaal in de bewoonde wereld aangekomen heb ik mijn MP3-spelertje aangezet. In de natuur vind ik dat niet nodig, heerlijk die stilte. Ik luisterde naar enkele nummers van de CD " Engel" van Frederique Spigt, nederlandstalig, een prachtige CD uit 1999. Daarna luisterde ik naar fragmenten van de CD "Crying Light" van Antony & The Johnsons, ook prachtig. Ondertussen nam ik mijn fraaie woonomgeving waar en de mensen die op dat vroege uur al in touw waren en/of op weg waren naar hun werk. De zon scheen op de terugweg scherp in mijn ogen, lastig, maar waarom klagen over de zon, ik dwong mij dus om er van te genieten. Je staat er van te kijken waaraan je tijdens zo’n wandeling allemaal denkt. Van maatschappelijke, spirituele en relationele zaken tot aan de betekenis van je vriendschappen, de politiek, je kunt het zo gek niet noemen of het passeert de revue. Onderwerp is ook de architecturele en stedenbouwkundige kwaliteit van de omgeving die je tijdens de wandeling waarneemt. Terug naar de wandeling. De Veluwe is prachtig, vooral smorgens vroeg. Als de dauw nog over de heide en de bossen ligt, met overal die spinnenwebben en hoe daar de laagstaande zon prachtige weefsels van maakt. In Rozendaal aangekomen het zicht op het mooie kasteel en haar tuinen. Velp mag er ook zijn, het is in mijn beeld een voorrecht om daar te wonen. Het beeld van de Hoofdstraat, nog weinig mensen en verkeer, een straat in tegenlicht. Een licht dat je ogen dwingt om te diafragmeren, een tegenlicht dat maakt dat je je medemens, je vrienden en bekenden op straat niet direct herkent en dat je hen dus te laat begroet. Maar er is meer. Mijn aanvankelijke aversie tegen mijn " verplichte" 1 uurs-wandeling verandert de laatste tijd. Ik begin het wandelen (en fietsen) tot mijn eigen verrassing leuk te vinden. Ik leer daardoor mijn omgeving en de regio beter kennen. Mijn conditie is sinds jaren niet meer zo groot geweest, mijn (over)gewicht gedaald, dus wat wil een mens nog meer? Natuurlijk wel onder de conditie van steeds wisselende en gevarieerde routes.

Advertenties

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-05. Bookmark de permalink .

Een reactie op Vind ik wandelen wel leuk ?

  1. blogpieper zegt:

    Geachte Petrus, sorry voor mijn late reactie op mijn vorige blog. Blogpieper was ik zelf. Ik had opeens de behoefte om mijzelf en mijn situatie eens wat afstandelijker te beschouwen. Mijn arts weet niets van de inhoud van mijn blog. Hij weet overigens hoe ik met mijn ziekte omga en waardeert dat.

Reacties zijn gesloten.