verhalen van vrienden deel 7 (slot)

De situatie die ik aantrof had een ernstig karakter, een andere conclusie kon ik niet trekken. Als elk lichaamsdeel dat je aanraakt afbreekt en je krijgt geen reactie van het slachtoffer, dan is er iets goed mis, toch? Hoewel ik voorkennis had van haar bizarre plannen was ik niet echt op de harde realiteit die ik nu aantrof, voorbereid. Wat nu? Moest ik de situatie geheel zelf oplossen, of de politie en de GGD er bij halen, wellicht de brandweer ook nog? Wat een administratief en ander gedoe zou dat alles met zich mee brengen. Aan de andere kant realiseerde ik mij dat ik deze situatie niet in mijn eentje kon oplossen. Krijg ik haar lichaam, althans wat er nog van over is, in zijn geheel uit de sloot en, als me dat al zou lukken, waar moet ik met mijn oude vriendin naar toe. Ik laat nog maar even buiten beschouwing wat er kan gebeuren als haar lichaam tijdens mijn werk en het transport ontdooit. Dan nog wat. In welke staat bevinden zich die prachtige laklaarzen, is er sprake van ernstige waterschade ? Ik weet zeker dat ik mijn oude moeder geen groter plezier kan doen dan de prachtige laarzen aan haar te schenken. Mijn oude vriendin zou zeker achter dit besluit staan. Na enige tijd nagedacht te hebben besloot ik om, via de politie, de GGD te waarschuwen. Beiden waren gelukkig al na ruim drie uur ter plaatse. De verbazing stond op de gezichten van de hulpverleners af te lezen. Na de verwerking van de schok veranderde de verbazing in de herkenning van het komische van de situatie. En al snel stonden we elkaar, schuddebuikend, op de schouders te slaan van het lachen. Nadat de ernst was wedergekeerd stelde de aanwezige arts vrij snel vast dat mijn eerste diagnose de juiste was geweest: mijn oude vriendin was werkelijk overleden. De hulpverleners feliciteerden mij uitbundig met mijn EHBO-vaardigheden en stelden vast dat mijn kennis nauwelijks onderdeed voor die van de aanwezige arts. Een blos bekroop mijn wangen bij zoveel goed bedoelde complimenten. De komst van de hulpverleners ontlastte mij van de zorg wat er met haar moest gebeuren. Ik legde hen uit wat er aan de hand was, wie mijn oude vriendin was en wat haar bizarre voornemes waren. Helaas was ik niet op de hoogte van al haar persoonlijke gegevens maar de hulpverleners vonden dat geen punt, daar zorgden zij wel voor. En de rommel op het ijs bleek ook geen hindernis te zijn, daar hadden zij wel een mannetje voor. De prachtige laklaarzen zouden ze na het vervolgonderzoek aan mij toe sturen. Daar zou moeders blij mee zijn dacht ik nog. Na afscheid van elkaar genomen te hebben gingen we elk ons weegs. Zo kon ik deze verhalenreeks goed afsluiten en na gaan denken of er wel ruimte was voor een volgende, op de plannen van mijn oude vriendin gebaseerde reeks verhalen. Einde.

Advertenties

Over baruman

belangstelling voor architectuur, stedenbouw, beeldende kunst, verhalen en moderne (pop) muziek
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-01. Bookmark de permalink .

2 reacties op verhalen van vrienden deel 7 (slot)

  1. Annet zegt:

    Bij het slot nog een aanbeveling…

  2. martin zegt:

    Iets voor een nieuwe serie? Ik heb een bannertje gemaakt voor 8 maart Vrouwendagblog.http://www.volkskrantblog.nl/pub/mm/tempest/28364/Image/vrouwendag.jpg
    Ik schrijf nog een aankondiging en hoop dat er ook veel mannen mee doen. Jij ook?

Reacties zijn gesloten.